Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ

Με χρώματα αγάπης,

θα χαρακώσω το μαύρο τ’ ουρανού,

ύστερα θα αφήσω τη φωνή μου

να σκαρφαλώσει

στο κρεβάτι του συναισθήματος σου.
Έτσι,  θ’ αγγίξεις τη μέθη της αγάπης
πριν γίνει γεύση μοναξιάς...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ!

Ιωάννα Κικκίδου

Τις νύχτες, αγάπη μου,

θα κρατάω τις εύθραυστες ανάσες σου

με τα σπασμένα μου φτερά

κι η φωνή μου νανούρισμα γλυκό

σαν μάνας φίλημα.

Προστατευμένος να είσαι,

κι αλώβητος να προσπερνάς,

όσα μπορούν να σε πληγώσουν. 

Δεν υπάρχει τίποτα, αγάπη μου,

που να μην έκανα για σένα

στο κόσμο αυτό, μα και στον άλλο...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ.

Λία Νικολαϊδη

Όνειρο ανέγγιχτο

Σφράγισαν τα χείλη

μ’ εκείνο το φιλί,

που είχε τη γεύση των δακρύων.

Ύστερα έμειναν τα χείλη ορφανά

να σιγοψιθυρίζουν ερημιά

και να πεθαίνουν μισάνοιχτα…

Δεν ήταν τόσο το φιλί του

που λαχταρούσε.

Τη ματιά του αναζητούσε

για να τρυπώσει εντός της

και να μείνει εκεί,

να γίνει χτύπος της καρδιάς του

και αίμα στις φλέβες του

κύτταρο στο κορμί του

και όνειρο ανέγγιχτο.

Μα ναι, σκέφτηκε,

τα όνειρα δεν αγγίζονται,

δε ψεύδονται, δε πονάνε

μόνο θρέφουν

για να μπορεί

να αντέχει ο άνθρωπος,

για να μπορεί

να κάνει πως ζει. 

Γκρι στο κόκκινο

Τον είδε να ξεμακραίνει κι αναρωτήθηκε…

Πόσο γκρίζο,  Θεέ μου,

κουβαλάει στις  πλάτες του

και πόσο κόκκινο εκείνη στα στήθη της;

Άραγε είναι ταιριαστά

τα χρώματα όταν οι σκιές

γεμίζουν το φόντο

του μισό-κατεστραμμένου πίνακα

που πριν λίγες ώρες είχαν περιεργαστεί μαζί;

Πως εισχωρεί το γκρι στο κόκκινο,

χωρίς να το αλλοιώσει,

χωρίς να το αλλάξει;

Δε γίνεται μάτια μου.

Σαν μπερδευτούν τα χρώματα ,

αλλάζουν.

Βάφουν τα χέρια

με τις αποχρώσεις ενδείξεις

της αποδοχής, της παραδοχής

μα και της ενοχής. 

Σαν ενωθούν,

οι ζωγραφιές παίρνουν ζωή,

χορεύουν, πάλλονται, ερωτεύονται,

παίζουν, πράττουν καθώς βούλονται.

Ο ζωγράφος απλά

υπακούει, υποτάσσεται ,

υποκύπτει

αποτυπώνοντας κάθε τόσο

τις αλλαγές μα και τις μεταλλάξεις

που προκαλούνται αμετάκλητα.

Ερωτικοί διάλογοι

Μου είπες:

Κάνε πράξη όσα μαζί μου δε μπόρεσες.

Άρχισα τότε να γράφω ματωμένα ποιήματα

και να τ αναρτώ στις κενές σελίδες της ψυχής μου.

Ποτέ κανένα  τυπογραφείο

δε δέχτηκε να τις τυπώσει,

ίσως γιατί χρειάζονταν

κομμάτια από τη σάρκα σου

κι αίμα από τις φλέβες μου.

( που να τα βρει κανείς αφού γίναμε παρελθόν )

Μου είπες:

Βάλε στη μουσική μου στίχους .

Μα όλες οι λέξεις μου ήταν χρωματιστές

πως αντέξουν τόσο μαύρες νότες.

Μου είπες:

Γίνε ατρίνα να πετάξουμε μαζί.

Μα μόλις τα κατάφερα,

σε λύκο μεταμορφώθηκες

χτυπημένος ίσως από μια πανάρχαια κατάρα .

Χίλια φεγγάρια πέρασαν

κι ακόμα χώρια μας κρατά η άτιμη .

Μου είπες:

Θέλω τα σημάδια μου ν αφήσω στο κορμί σου .

Δεν ήξερες πως κάθε νύχτα

το σώμα μου γεμίζει από αυτά

κι η ανατολή πάντα λαίμαργα τα καταπίνει

μαζί με το ψεύδος

των μεταμεσονύχτιων οργασμών ;

Σου είπα:

Ένα φιλί δεν αρκεί , θέλω μια θάλασσα να πνιγώ .

Κι εσύ μου χάρισες ωκεανούς

από εφήμερες στιγμές

και ξέρες από αέναες προσμονές .

( Ακόμα τα μάτια μου τσούζουν απ το αλάτι

κι η ψυχή μου καταβροχθίστηκε

από τα τέρατα που κατοικούν στο βυθό σου .) 

Νόθες στιγμές

Κάπως έτσι

βιώνεις τις στιγμές:

αναμασώντας, μηρυκάζοντας

λες κι είναι το τελευταίο πράγμα

που θα κάνεις στη άχαρη ζωή σου.

Στάσου όμως!

Εσύ ακόμα

μετράς μια-μια τις ουλές,

μνημονεύεις ένα-ένα τα σημάδια.

Όχι! Δε στέκεσαι πια σε τίποτα.

Το τίποτα έγινε εσύ

κι εσύ ένα με το τίποτα.

Οι στιγμές έγιναν ανάμνηση,

οι αναμνήσεις ερημιά !

Έφυγα!

Έφυγες!

Σ’ άφησα!

Μ’ άφησες!

Σκέφτεσαι πως

τα δυο ρήματα δε ξέρουν

πως αλλιώς να κλίνονται,

μονάχα σε δυο πρόσωπα

στο εσύ και στο εγώ.

Δε ξέρουν πως αλλιώς να επιβιώνουν,

μονάχα μέσα από νόθες στιγμές

και διάττοντες παθογένειες.

Δε ξέρουν γιατί απλά

έμαθαν να συνυπάρχουν στο κενό.

Νυχτερινές προσδοκίες

Θέριεψαν κι απόψε οι άνεμοι 

φουρτούνιασε η θάλασσα της ψυχής μου 

κι όσα κοχύλια είχα περίσσεμα

ξεβράστηκαν στην ακρογιαλιά σου.

Δεν ήταν τόσο το φιλί σου που προσδοκούσα,

μήτε εκείνο το ντροπαλό χάδι, το διστακτικό 

που γλιστρούσε δειλά στους λαγόνες μου

μα εκείνη η ματιά η καθαρή,

η σχεδόν παραδομένη

που μίλαγε με χίλιες μιλιές,

που έλεγε χιλιάδες λέξεις

που έταζε , που ορκιζόταν

που χανόταν…

Μην απορείς λοιπόν

μήτε για το θέριεμα των ανέμων

μήτε για τις φουρτούνες

είναι που κάθε τόσο μες τη νύχτα

με ξυπνούν για να γευτώ

όσα η μέρα απαγορεύει…

Εξόριστα φεγγάρια

Επέστρεψαν οι μέρες

που η σιωπή αλώνιζε.

Βλέπετε το παρόν παγίδες φτιάχνει

από ραγισμένα φιλιά και διλήμματα.

Ασελγεί

σε ότι τα όνειρα πλέκουν τις νύχτες

και  συνωμοτεί

με τυφλή ορμή και αλώνει

όσα η χθεσινή νύχτα αποκάλυψε.

‘Έτσι  εξορίστηκαν το φεγγάρια…

Με βαρβαρότητα.

Έτσι περίσσεψαν οι άγγελοι…

Με συνομωσία.

Έτσι πάντα χάνω ότι ονομάζω…

Ξαγρυπνώντας.

Ελεύθερη πτώση

Ποτέ της δε φοβήθηκε.

Πάντα τολμούσε το ανέφικτο.

Πάντα ρίσκαρε.

Βάδιζε στην άκρη του γκρεμού,

κολυμπούσε σε επικίνδυνα νερά,

έπινε όσο περισσότερο αψέντι μπορούσε

κι επιδιδόταν μετά μανίας

σε ελεύθερες πτώσεις.

Άλλοτε έπεφτε από τα σύννεφα

αδιαφορώντας για το που θα προσγειωθεί,

κι άλλοτε έπεφτε στην αγκαλιά του

περιμένοντας μονάχα

δυο στιγμές.

Τη στιγμή

που θα έσβηνε τη δίψα της ψυχής της

στην αγκαλιά του

και τη στιγμή που τα χείλη του

θα τη πότιζαν με όλο του το πάθος.

Ακόμα κι όταν ένιωθε νικημένη

ήξερε πως η ελεύθερη πτώση

ήταν αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα .

Άλλωστε τι θα ήταν η ζωή της

χωρίς το ρίσκο,  χωρίς την αδρεναλίνη

να κυλάει στις φλέβες της

και χωρίς το φιλί του να διεκδικεί

όσα χρόνια είχε φυλαγμένα.

Γι αυτή την ελεύθερη πτώση ζούσε

για τις στιγμές

που η ανατροπή ήταν αναπόφευκτη

ο δρόμος χωρίς επιστροφή

και το εκείνο το αναθεματισμένο αλεξίπτωτο

δεν έμελλε να ανοίξει ποτέ…

Δάκρυα υφάλμυρα

Χριστούγεννα ήταν θαρρώ

που τρύπωσε για πρώτη φορά εντός της.

Μου είχε εξομολογηθεί

με μάτια δακρυσμένα

πως είχε τη μορφή

ενός πράσινου θλιβερού τέρατος

που της κατάτρωγε λίγο-λίγο τη σάρκα

κι ύστερα απαιτούσε ξεδιάντροπα

να το προσκυνάει.

Κι εκεί που έκλεινε τα βλέφαρα,

έχοντας περάσει ατέλειωτες ώρες αϋπνίας

ερχόταν να της θυμίσει

ξανά και ξανά

πως άλλα χέρια τυλίγονται τρυφερά στο λαιμό του

και πως δυο χείλη

πιο κόκκινα από τα δικά της

κλέβουν τις ανάσες του.

Όσο κι αν προσπαθούσε

ήταν αδύνατο να το εξορίσει

έτσι το άφησε να ρημάζει τις μέρες της,

να ρουφάει αχόρταγα τις σκέψεις της

να ξημερώνει νύχτες άυπνες

και να γεμίζει τους τοίχους γύρω της

με δάκρυα υφάλμυρα.

Ναι! Υφάλμυρα.

Η ζήλια είναι πάντα γλυκιά κι αλμυρή,

κι αφήνει μια πίκρα στα χείλη. 

Αποτύπωμα στα χείλη

Όσα πόθησα τα έχασα

στις απότομες στροφές των δρόμων,

έπεσαν από τις τσέπες μου

καθώς προσπαθούσα να σκαρφαλώσω

σ εκείνο το απόκρημνο μονοπάτι

για να σε φτάσω

Ότι πόθησα γκρεμίστηκε

ότι αγάπησα βυθίστηκε

Ότι φοβήθηκα το έζησα

μα και ότι αγάπησα με πρόδωσε.

Ότι στερήθηκα το αναζήτησα

ότι ονειρεύτηκα το κυνήγησα

 

Όλα όσα πόθησα είσαι εσύ

κι ας είσαι μόνο ένα όνειρο,

πάντα εδώ θα είσαι

και θα σημαδεύεις τα σεντόνια μου

με τη μυρωδιά σου,

θα είσαι το είδωλο

που θα βλέπω στο καθρέφτη μου

κάθε που θα κοιτάζομαι,

θα είσαι ακόμα στο κραγιόν

που φοράω στα χείλη

εκείνο το κόκκινο θυμάσαι;

 

Βλέπεις το αποτύπωμά σου

θα είναι πάντα στα χείλη μου…

Μαύρες μπότες

Τα βράδια φορούσε μονάχα

ένα ζευγάρι μαύρες μπότες...

Έτσι έκλεβε στιγμές

και γινόταν χάδι πρωτόγνωρο στο κορμί του,

φιλί αναίσχυντο στα χείλη του

και πόθος ξεδιάντροπος.

Πως αλλιώς

θα μπορούσε να μεταμφιεστεί σε έρωτα

και να τρυπώσει εντός του.

Πως αλλιώς θα μπορούσε

να τριγυρνάει αγνώριστη στο σκοτάδι

να βρει την αγκαλιά του

πληρώνοντας όσο-όσο.

Ποτέ δεν υπολόγισε το κόστος

ποτέ δε σκέφτηκε το αντίτιμο.

Για εκείνον πάντα θα ντυνόταν έρωτας…

Ζωή στο περίπου

Τίποτα δεν αγαπάς

μονάχα τους ανέμους

κι ας φέρνουν μπρος στα πόδια σου

πόθους πνιγμένους

και βλέμματα μαραμένα.

Όχι! Τίποτα δεν αγαπάς

μονάχα το χρόνο ανταγωνίζεσαι

και τις εποχές

που έρχονται και φεύγουν.

Αναμιγνύεις τις αναμνήσεις με τα θέλω

και ζεις κάπου ανάμεσα,

ζεις στο περίπου ή περίπου ζεις.

Κι εγώ; Που ήμουν εγώ;

Κι ας περπάτησα για σένα ξυπόλητη

στο ξαναμμένο βοριά

σημαδεύοντας τις αναμνήσεις

και καταπίνοντας

κάθε τόσο ένα κόμπο ομίχλης.

Κι ας κρατούσα κάθε τόσο

παραμάσχαλα  τη θλίψη

μόνο και μόνο

για να την απομακρύνω

από τα μάτια σου.

Τότε ήταν  που γέμισα ένα μαντήλι δάκρυα

και τ’ άφησα στο μαξιλάρι σου

να υγραίνει  τα όνειρά σου.

Όχι για να ξεχάσεις

μα για να θυμηθείς πως είναι να ζεις.

Να μάθεις πως το περίπου δεν είναι ζωή,

πως το όνειρο υγραίνεται κάθε

που τα φιλιά βασανίζονται μακριά

από τα χείλη που ποθούν  

και τα χάδια υποφέρουν όταν ξεμακραίνουν

από το καυτό κορμί της.

Για να θυμηθείς

και κάποτε να πάρεις το ρίσκο να ζήσεις.