Δυο φτερά από έρωτα

Περιφέρομαι σώμα άυλο

στις πτυχές των σεντονιών,

γίνομαι μυρωδιά κι ιδρώτας,

κλέφτρα κίσσα τρυπώνω

μόνο για να κλέψω

δυο φτερά από έρωτα

που έχεις κατάσαρκα κρυμμένα.

Αφήνομαι χρόνος σταματημένος

τη στιγμή

που η νύχτα γδέρνει τους τοίχους

στο «αχ» της προσμονής.

Σου είπα πως σε προσμένω;

Σου είπα πως οι νύχτες

δεν είναι πια σεμνές

και πως τα αστέρια έγιναν

ξεδιάντροπα προκλητικά;

Δε ντύνομαι πια τη μοναξιά του μαύρου,

μα φοράω κόκκινα.

Βάφω τα χείλη κόκκινα.

Είναι το χρώμα που πότισες

τα κύτταρά μου τη νύχτα,

το χρώμα που έβαψες το σώμα μου

σαν ξάπλωσες πλάι μου.

Το κράτησα το κόκκινο.

Μου ταιριάζει το κόκκινο.

Μέσα από το κόκκινο

γίνομαι ζωή,

μήτρα,

έρωτας.

Όταν έφυγες

Την είδα να ξεμακραίνει

καθώς έστριβες το στενό.

Δε θα τη ξανάβλεπα ποτέ,

δε θα ερχόταν τις νύχτες

στο μαξιλάρι μου σαν μάνα

να μου χαϊδέψει τα μαλλιά,

να μου στεγνώσει τα δάκρυα,

να μου διώξει τους εφιάλτες,

να μου ξημερώσει μέρες ηλιόλουστες.

Την έχασα όταν έφυγες,

όταν μ’ άφησες…

Από τότε έχω να ζήσω…

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ

Με χρώματα αγάπης,

θα χαρακώσω το μαύρο τ’ ουρανού,

ύστερα θα αφήσω τη φωνή μου

να σκαρφαλώσει

στο κρεβάτι του συναισθήματος σου.
Έτσι,  θ’ αγγίξεις τη μέθη της αγάπης
πριν γίνει γεύση μοναξιάς...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ!

Ιωάννα Κικκίδου

Τις νύχτες, αγάπη μου,

θα κρατάω τις εύθραυστες ανάσες σου

με τα σπασμένα μου φτερά

κι η φωνή μου νανούρισμα γλυκό

σαν μάνας φίλημα.

Προστατευμένος να είσαι,

κι αλώβητος να προσπερνάς,

όσα μπορούν να σε πληγώσουν. 

Δεν υπάρχει τίποτα, αγάπη μου,

που να μην έκανα για σένα

στο κόσμο αυτό, μα και στον άλλο...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ.

Λία Νικολαϊδη

Όνειρο ανέγγιχτο

Σφράγισαν τα χείλη

μ’ εκείνο το φιλί,

που είχε τη γεύση των δακρύων.

Ύστερα έμειναν τα χείλη ορφανά

να σιγοψιθυρίζουν ερημιά

και να πεθαίνουν μισάνοιχτα…

Δεν ήταν τόσο το φιλί του

που λαχταρούσε.

Τη ματιά του αναζητούσε

για να τρυπώσει εντός της

και να μείνει εκεί,

να γίνει χτύπος της καρδιάς του

και αίμα στις φλέβες του

κύτταρο στο κορμί του

και όνειρο ανέγγιχτο.

Μα ναι, σκέφτηκε,

τα όνειρα δεν αγγίζονται,

δε ψεύδονται, δε πονάνε

μόνο θρέφουν

για να μπορεί

να αντέχει ο άνθρωπος,

για να μπορεί

να κάνει πως ζει. 

Γκρι στο κόκκινο

Τον είδε να ξεμακραίνει κι αναρωτήθηκε…

Πόσο γκρίζο,  Θεέ μου,

κουβαλάει στις  πλάτες του

και πόσο κόκκινο εκείνη στα στήθη της;

Άραγε είναι ταιριαστά

τα χρώματα όταν οι σκιές

γεμίζουν το φόντο

του μισό-κατεστραμμένου πίνακα

που πριν λίγες ώρες είχαν περιεργαστεί μαζί;

Πως εισχωρεί το γκρι στο κόκκινο,

χωρίς να το αλλοιώσει,

χωρίς να το αλλάξει;

Δε γίνεται μάτια μου.

Σαν μπερδευτούν τα χρώματα ,

αλλάζουν.

Βάφουν τα χέρια

με τις αποχρώσεις ενδείξεις

της αποδοχής, της παραδοχής

μα και της ενοχής. 

Σαν ενωθούν,

οι ζωγραφιές παίρνουν ζωή,

χορεύουν, πάλλονται, ερωτεύονται,

παίζουν, πράττουν καθώς βούλονται.

Ο ζωγράφος απλά

υπακούει, υποτάσσεται ,

υποκύπτει

αποτυπώνοντας κάθε τόσο

τις αλλαγές μα και τις μεταλλάξεις

που προκαλούνται αμετάκλητα.

Ερωτικοί διάλογοι

Μου είπες:

Κάνε πράξη όσα μαζί μου δε μπόρεσες.

Άρχισα τότε να γράφω ματωμένα ποιήματα

και να τ αναρτώ στις κενές σελίδες της ψυχής μου.

Ποτέ κανένα  τυπογραφείο

δε δέχτηκε να τις τυπώσει,

ίσως γιατί χρειάζονταν

κομμάτια από τη σάρκα σου

κι αίμα από τις φλέβες μου.

( που να τα βρει κανείς αφού γίναμε παρελθόν )

Μου είπες:

Βάλε στη μουσική μου στίχους .

Μα όλες οι λέξεις μου ήταν χρωματιστές

πως αντέξουν τόσο μαύρες νότες.

Μου είπες:

Γίνε ατρίνα να πετάξουμε μαζί.

Μα μόλις τα κατάφερα,

σε λύκο μεταμορφώθηκες

χτυπημένος ίσως από μια πανάρχαια κατάρα .

Χίλια φεγγάρια πέρασαν

κι ακόμα χώρια μας κρατά η άτιμη .

Μου είπες:

Θέλω τα σημάδια μου ν αφήσω στο κορμί σου .

Δεν ήξερες πως κάθε νύχτα

το σώμα μου γεμίζει από αυτά

κι η ανατολή πάντα λαίμαργα τα καταπίνει

μαζί με το ψεύδος

των μεταμεσονύχτιων οργασμών ;

Σου είπα:

Ένα φιλί δεν αρκεί , θέλω μια θάλασσα να πνιγώ .

Κι εσύ μου χάρισες ωκεανούς

από εφήμερες στιγμές

και ξέρες από αέναες προσμονές .

( Ακόμα τα μάτια μου τσούζουν απ το αλάτι

κι η ψυχή μου καταβροχθίστηκε

από τα τέρατα που κατοικούν στο βυθό σου .) 

Σκουριά

Τόσο μόνο διαρκεί το όνειρο
όσο μια ανάσα .
Ύστερα μένουν τα μάγουλα γυμνά
να ραβδώνονται από τις κραυγές
της τελευταίας νύχτας

Όχι δεν είναι το φεγγάρι
τόσο κόκκινο
είναι που η σκουριά
μου γέμισε τα μάτια.
Είναι που δεν αντέχω
τις μισές αλήθειες
και τα οξειδωμένα όνειρα.

Είναι που προτιμώ
την ομορφιά του ύπνου μου
και τις στάσιμες στιγμές
της χθεσινής νύχτας
να μπολιάζουν τη ψυχή μου.

Άγρια πάθη

Δεν είναι ο έρωτας
που μου ματώνει τη ψυχή,
είναι τα νύχια σου
που κάθε τόσο
προβάλλεις γαμψά
και μου ξεσκίζουν τις σάρκες.
Είναι,
που θέλεις να με πονάς
για να νιώθεις ισχυρός.
Ύστερα,
όταν τα άγρια πάθη σου
ξεσπάσεις πάνω μου,
μ αγκαλιάζεις
σαν βόας σφικτήρας,
θέλοντας να πάρεις
κάτι από τις αντοχές μου
και κάτι απ’ την αγάπη μου
ίσως κι ότι απέμεινε απ’ ψυχή μου.
Βλέπεις,
η αγάπη μου για σένα
όλα τα αντέχει
όλα τα υπομένει
όλα τα ελπίζει..

Απλά αιρετικό

Χωρίς αποτυπώματα
πια τα δάχτυλά μου
κάηκαν στη κόλαση
του κορμιού σου
Αμαρτωλή και κόκκινη
με μια κούπα κρασί κι έναν οργασμό
για προσάναμμα
Τι κρίμα που δεν είναι χειμώνας
να ξαπλώσω στο χιόνι
που έστρωσες πάνω σου
Τι κρίμα που δεν έχω βάρκα
ν’ αρμενίσω στη θάλασσά σου
τις νύχτες που το φεγγάρι
θωπεύει
τις υγρές φωλιές
που κρύβεις στο κορμί σου.
Άγρια κόκκινη
κι αμαρτωλή η κόλαση
βγαλμένη από μέσα σου
καταδυναστεύει τις αισθήσεις μου.
Παραδίνομαι τότε στη δύνη
του ανομολόγητου
και του αιρετικού σου πάθους…

Παιδικές αλήθειες

Τις παιδικές αλήθειες σου
δε μπορώ να δω
Τα δάκρυά σου
τις έκρυψαν πίσω
από μια φλαμουριά
Ήταν χρυσάφι κι ασήμι
τούτες οι αλήθειες
και σου θάμπωναν τα μάτια
Δε μπορούσες να τις ξεχωρίσεις
Αναρωτήθηκες τότε
πως μπορείς να έχεις
ένα χέρι βαμμένο ασημί
και τ΄ άλλο χρυσαφί
Πως θα μπορείς
να παίρνεις
τα δυο μου μάγουλα
μες τις χούφτες σου
χωρίς να τα νεκρώνεις
σαν ένας ακόμα Μίδας,
Πως θα μπορείς
με το χρυσάφι και τ΄ ασήμι
που κρατάς
να απλώνεις χάδια αστέρια
στο κορμί μου.
Θα σου πω εγώ
Κι ας είμαι μόνο
κύτταρο μες στο μυαλό σου
Οι αλήθειες σου
ούτε χρυσάφι είναι
ούτε ασήμι φερμένο
απ΄ τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού
Μόνο γάργαρο νερό
και λόγια αγάπης
ανείπωτα είναι
Είναι οι ίδιες αλήθειες
που ονειρεύτηκες στο λιόγερμα
σαν ήσουν παιδί
δίπλα στο μισογκρεμισμένο φράχτη
των προγόνων σου.
Οι παιδικές σου αλήθειες
είναι εδώ πιστή σκιά
και πράξη στερνή
Ύστερα παίρνεις ξανά
στα χέρια σου τα μάγουλά μου
και με φιλάς όπως και τότε
Θυμάσαι ;
Κάτω απ' τη γαζία
που ευωδίαζε τα καλοκαίρια

Για να μας φτάσει νύχτα

λικνίζομαι αργά στη φεγγαραχτίδα
κάθε ήχος σου ξεσηκώνει τις αισθήσεις μου
το χάδι σου θάλασσα στο κορμί μου
αναπάντεχα στροβιλίζομαι στο χάος σου
κι αφήνομαι στη δίνη των φιλιών σου
έτσι απλά σου δίνομαι πάνω στην άμμο
ή στο σπασμένο βράχο
που το κορμί μου ματώνει
σου δίνομαι αργά
για να μας φτάσει η νύχτα
και να μη μας προσπεράσει η μέρα
κάθε τόσο πνίγομαι στο γαλάζιο των ματιών σου
και κάθε οργασμός μου γεννά ζωή
*
Αφιερωμένο στο Αίολο-Τάκη Τσαντήλα

που μου το ενέπνευσε

Για να σ έχω

σα να σ έχω
όπως δε σε είχα ποτέ
σα να σ αγγίζω
κι όλα γύρω μου να γίνονται φως
όνειρο ήταν και πάει
όνειρο και δε θέλω να ξυπνήσω
βυθίζομαι ξανά σε λήθαργο
με τη κιτρινισμένη σου
φωτογραφία αγκαλιά
όχι δε θέλω να ξυπνήσω μ ακούς
μονάχα να κοιμάμαι θέλω
για να μπορώ να σ ονειρεύομαι
για να μπορώ να σ έχω
όπως δε σ είχα ποτέ
έτσι απλά να σ έχω
απλωμένο ροδοπέταλο
στο κρεβάτι μου
ανάμεσα σε όνειρα εφιάλτες
και σε ύπνο ανόνειρο
κι αν δε μπορώ να σ έχω
τότε να μη ξυπνήσω
παρά στην αιωνιότητα
ύπνο βαθύ να κοιμάμαι
για να σ έχω ...