Ναρκωτικό

Όχι δεν είναι η βροχή στο τζάμι

που νότισε τα σκεπάσματα

ούτε που τούτο το κορμί

ζητάει ακόμα περισσότερα

είναι που γέμισες τη ζωή μου

μ’ όλο το γκρίζο τ’ ουρανού.

Είναι που η ψυχή ζητάει ένα ψέμα ακόμα

κι ικετεύει για λίγη βροχή

ίσως και μια αστραπή , μια βροντή

ένα φεγγάρι ,

για ν’ αναχαιτίσει όλα τα δάκρυα

κι όλους τους πόθους

να έχει ένα ναρκωτικό να τη κοιμίζει ,

έτσι για να μη ζητάει , να μην ονειρεύεται

να μην ελπίζει…

Αιώνια αιχμαλωσία

Χέρια τρεμάμενα
Η λεπίδα μια ανάσα απ το λαιμό μου
Μήπως ήρθε η ώρα το φόρο
να πληρώσω
Η αντιστάσεις εξασθενούν
κι εκείνο το ζουμερό πορτοκάλι
που τόσο αχόρταγα έτρωγες
σάπιο είναι πια
Πέφτω σ εκείνη τη δυσωδία
της καμένης σάρκας
που αναδύεται ως τον ουρανό
Καμία ψυχή δεν έμεινε πια
μονάχα ένα βλαστημένο γεράνι
να χαμογελάει χλωμά στο παράθυρό σου
Τεντώνουν τα μάτια στο μαύρο φως
Φυλακισμένο πουλί η ψυχή μου
Καμιά κλειδαριά να τη κρατήσει
αιώνια όμως η αιχμαλωσία
Τα δάκρυά μου χαράζουν σα
κίσσας κραυγή τα μάγουλά μου
Σύντομα κι εγώ σα νέος Προμηθέας
θα την αλυσοδέσω σ ένα αγγρίφι
και τις νύχτες κοράκια θα τη κατατρώνε
κι όταν θα χαράζει
σα φοίνικας μες απ τη στάχτη της
θα ξαναγεννιέται
για να νιώσει τον ίδιο πόνο
για να γίνει η απόδραση
ένας αδύνατος άθλος
για να συντρίβεται κάθε φορά
που θα βιάζεται η αθωότητα της
για να δίνει ένα πεπρωμένο στη κόλαση
και μια αξία στον ουρανό ….

Στο παλιό σταθμό

ήταν η ίδια η σκιά μου
που σε ακολουθούσε
κι συ περιφρονώντας
την άφηνες στην ερημιά της σιωπής
να πίνει μονάχη το πιοτό τη λήθης
Και κατά που πέφτει ο ήλιος
δεν αναρωτήθηκες
γιατί είχες μάθει αιώνια
να ζεις μες το σκοτάδι της ψυχής σου
Τα δάκρυά σου κροκοδείλια ήταν
και ποτάμια ποτέ δεν έγιναν
τον κόσμο να ξεπλύνουν
Η σκιά σου ακόμα να σ' ακολουθεί
ποτέ σου δεν άφησες τα χρώματα
της ίριδας τη ζωή σου να γεμίσουν
Γιατί πάντα ήθελες κάτι παραπάνω
από χρώμα
Τα ήθελες όλα
Κι όλα απλόχερα σου δόθηκαν
κι εσύ τα περιφρόνησες
τα άφησες στ' αζήτητα του παλιού σταθμού
Ακόμα κι όταν το αργοπορημένο τρένο
για το πουθενά περνούσε αργά τη νύχτα
εσύ λαθρεπιβάτης ήσουν
κι από ξένα όνειρα κι ελπίδες τρεφόσουν
Τα δάκρυά σου

δεν έγιναν ποτάμια
κι ο ήλιος ακόμα έκρυβε τη σκιά σου
που πιστά σ’ ακολουθούσε