"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

18 Αυγ 2010

Κάποτε


Έτσι σε θυμάμαι :

με το μαύρο μανδύα της θλίψης στα μάτια,

κι εμένα μάταια

να προσπαθώ να τον σκίσω,

να τον καταστρέψω.

Κάποτε σου ρίχνω

εκατομμύρια κόκκους άμμου στα μάτια

μόνο και μόνο για να γίνουν

μικροσκοπικοί καθρέφτες

που ν’ αντανακλούν τον ήλιο.

Ύστερα συνειδητοποιώ

πως όλα τελικά είναι ένα χθες

και η μονοτονία του μαύρου

ακόμα μια φορά με σκοτώνει, σε σκοτώνει,

μας σκοτώνει.

Βλέπεις η θλίψη

ακόμα καλύπτει τα μάτια σου ,

το μυαλό σαστίζει ,

η λογική εγκλωβίζεται

και το κορμί τραντάζεται

στο κάθε «αχ»

που το στόμα ξεστομίζει

και σε κάθε αναφιλητό

που βγαίνει από τα στήθη.

«Κάνε κουράγιο» σου ψιθυρίζω .

Κάποτε το «αχ» θα γίνει «χα»μόγελο .

και τα όνειρα θα πάψουν να γίνονται εφιάλτες

Κάποτε η μονοτονία του μαύρου

θα πάψει να σκοτώνει

και η θλίψει θα πνιγεί στο ροζ.

Τότε θα αντικρίσεις

όσα το μαύρο πέπλο της

τόσο επίμονα σου έκρυβε .

2 σχόλια:

Ρεγγίνα είπε...

"Κάποτε σου ρίχνω

εκατομμύρια κόκκους άμμου στα μάτια

μόνο και μόνο για να γίνουν

μικροσκοπικοί καθρέφτες

που ν’ αντανακλούν τον ήλιο."
Αυτοί οι κόκκοι της άμμου αστράφτουν σαν πυροτέχνημα έναστρου ουρανού.. Αυτη την εικόνα μου έφεραν οι στίχοι σου. Μ αρέσει η λιτότητα και καταλυτική ευκρίνεια στη γραφή σου.

Μαρια Νικολαου είπε...

"Αχ" παρέμεινε...
Κι όχι μόνο ένα ... αλλά πολλαπλασιάστηκε κιόλας...