"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

5 Ιουλ 2008

Κορμί μετέωρο



Σέρνω το διψασμένο μου κορμί
σε αναμνήσεις μακρινές
προσπαθώντας να αδράξω
κάτι από ακίνητες στιγμές
κάτι από μνήμες θολές
κάτι από καυτά φιλιά
κι από κορμιά ιδρωμένα
σε λευκά σεντόνια
Καυτό φιλί, καυτό κορμί....
Αίμα στη φλέβα τα πέρασα
να κυλούν αργά
και να χτυπούν
για να θυμίζουν
Κορμί μετέωρο
και το βλέμμα να χαϊδεύει το κορμί σου
μέσα από αέρινα πέπλα
και απ' ονειρώξεις ,
ζεστό κύμα, να βυθίζεται εντός σου
κι ο πόθος μου οργή να γίνεται και μένος
που έφυγες
κι ο πόθος μου κόκκινος
να περιπλανιέται ανεκπλήρωτος
σε μακρινές αναμνήσεις
και σε ακίνητες στιγμές
κι καρδιά να χάνει τη λογική της
και το μυαλό να χάνει τη καρδιά του
κι η φλέβα ακόμα να χτυπάει
και να θυμίζει και να πονάει
και να καίει και να κομματιάζει
Έτσι μένουν οι στιγμές ακίνητες
κι αναμνήσεις θολές....

2 σχόλια:

Μαρία Νικολάου είπε...

Eχει άραγε λογική η καρδιά ..;
Ποιος ξερει..
Μακαρι να μην ειχε τιποτα..
Ουτε καν συναισθημα.. ουτε αισθηση..
Πραγματικα θα το ηθελα..

jacki είπε...

Όμορφο το κορμί το διψασμένο, το μετέωρο. Γιατί ότι διψάει σημαίνει ότι ζει. Τα νεκρά κορμιά δε διψούν.
Καλησπέρα.