Τέσσερα χάικου για το Πάσχα

Εσταυρωμένος

χαράζει τη πορεία

Αναμάρτητος

Με το αίμα Του

κόκκινες παπαρούνες

βάφει εις μνήμη

Απ' τα πάθη Του

προσδοκώ Ανάσταση

ψυχής γαλήνη

Πάσχα Ελλήνων

φιλί αγάπης δίνω

οσμή άνοιξης


Πίνακας του δικού μας Δομίνικου Θεοτοκόπουλου

HAIKOU XV (κομματιασμένες λέξεις)

Σκισμένο γράμμα
στη τσέπη μου τρυπώνει
Ανελέητα

το ξέρω κρύβει
κομματιασμένες λέξεις
Σφιχτά το κρατώ

φεύγω μου γραψες
με μια μονάχα λέξη
αδυσώπητα

κομμάτια κρατώ
θλιβερό ενθύμιο
κίτρινα φύλλα

XAIKOU XXXIII (εύκολα-ξεχνάς)

Πως δε θυμάσαι
τους όρκους που μου ‘δινες;
Εύκολα ξεχνάς!

Σου ΄δινα πάντα
δυο κουταλιές βανίλια.
Για να θυμάσαι

Μάταιος κόπος.
Τα μάτια σου έκλεινες
και με ξεχνούσες

HAIKU VIII(δακρυσμένα φεγγάρια)

Ξύπνιος έρωτας
κοιμισμένο φεγγάρι
Στραβοπάτησα!

Πνίξε το δάκρυ
Νούφαρο μες τη λίμνη
Έλα κοντά μου

Χαϊδεύεις γλυκά
Δακρυσμένα φεγγάρια
Σε θέλω ξανά

Μια ηλιαχτίδα
Σχίζει τα παραπέτα
Σ αγαπώ μου λες

Ένοχα φιλιά

Παλιό πατάρι
Κρύψε τα μυστικά του
Ένοχα φιλιά

Όνειρα λευκά
Κρύβω στο σεντούκι μου
σπασμένο κλειδί

κόκκινοι πόθοι
στο φράχτη σκαρφαλώνουν
αγκάθια παντού

αίμα έσταξε
το θλιμμένο βλέμμα μου
Που κοιμήθηκε;

XAIKOU XXΧΙ(σε περίμενα)

σε παγωμένα
θαλασσινά σκοτάδια
σε περίμενα

τις ατέλειωτες
θαλασσινές νύχτες
Σε περίμενα.

να περιμένω
κάποτε κουράστηκα
κύμα έγινα

XAIKOU XXXIII(κερασιές)

μέσα στη νύχτα
ανθίζουν οι κερασιές
τη μέρα πονούν

έπεσαν τ’ άστρα
μες στο κήπο της σιωπής
σίγησ’ η φωνή

μη κλαις για σένα
στην αχτίδα του ήλιου
ελπίζεις ξανά

ΧΑΙΚΟΥ ΧΧΧΙΙ ( μισό τσιγάρο )

Μισό τσιγάρο
στο στόμα σιγοκαίει
πικρό το φιλί

Οι αναμνήσεις
στο καπνό του χάθηκαν
πουθενά φωτιά

Καύτρα τσιγάρου
στο στήθος μου τρύπωσε
Βλέπεις.Κάηκα!

XAIKOU XXVIII (μαύρος-θίασος)

Πάντα κρατώ τη
Κινέζικη βεντάλια
Που μου χάρισες

Μαύρη βαμμένη
Μάσκα βενετσιάνικη
Θλιμμένο γέλιο

Κομπάρσος ήμουν
Στο μαύρο θίασό σου
άφωτη ράμπα

Πάντα έπαιζα
δίχως χειροκρότημα
μασκαρεμένη

XAIKOU XXX (της-γυναίκας-φονιά)

Γυναίκα είσαι
Λουλουδάκι του αγρού
Βροχή καρτερείς

Γυμνοσάλιαγκας
Ιστό αράχνης πλέκεις
Θύματα σωρό

Σα μια Μήδεια
Πνίγεις παιδιά στη μήτρα
Γυναίκα φονιάς

HAIKU XXIV (σύννεφο πίκρας)

Η καταιγίδα
Αιχμαλώτισε το φως
Βρεγμένη ψυχή .

Νύχτα μοιραία
το θάνατο γέννησα
Οργασμός φιδιού

Πορφυρός ήλιος
Γρονθοκοπά το σκότος
Μαχαίρι κρατώ.

HAIKU XXV (της σκουριάς)

Τα μεσάνυχτα
φτιάχνω σκοινί των φραγμών
Κακός ίμερος

λέξεις δόλωμα
Οξειδωμένο χέρι
Άηχη κραυγή .

Έρμα δειλινά
Τις αναμνήσεις πενθώ
Θλιμμένος χρόνος

με καταστρέφει
σκουριά αδρεναλίνης
διαβρωμένη

XAIKOY XIV(της θάλασσας)

Σκίζουν τα νερά
Σκουριασμένες καρίνες
Κοίτα! Θα πνιγείς!

*

Θαλασσόνερο
Αλμυρό σε ποτίζω
Γελάς ακόμα;
*
Μ έπνιξε πάλι
το κύμα ορμητικό
Αδιαφόρησες!
*
Ακυβέρνητος
Ο νους χαροπαλεύει
Λευκό μαντήλι।

*

ΧΑΙΚΟΥ-IV(των πέτρινων δακρύων)

Κλείνω τα μάτια
των παραισθήσεών μου
άχρωμοι φόβοι
*
Τα όνειρά μου
σε θολές αυταπάτες
Κασσάνδρας φιλί
*
Ονειρεύομαι
ανίατα όνειρα
λησμονημένα
*
Κυλούν στα μάτια
πετρωμένα δάκρυα
εκλιπαρώντας
*
Λαμπερός ήλιος
Τα μάτια μου τυφλώνει
Ζωογονώντας
*