Απόψε η ερημιά είναι δική μου
Πάντα δική μου θα είναι.
Συντροφιά και σκιά μου,
σύμμαχος κι εχθρός μου.
Ύπουλα θα τρυπώνει
μέσα στα σεντόνια μου
και τις νύχτες μου θα αφυπνίζει.
Απόψε η ερημιά μου ανήκει.
Ακριβά την αγόρασα
στο υπαίθριο παζάρι
από το γέρο πωλητή .
Πάνω μου τη κουβαλάω
σα σπιρτόκουτο στη τσέπη μου,
σα δάκρυ στα βλέφαρά μου
στο άκουσμα εκείνου
του μελαγχολικού τραγουδιού .
Μέσα μου κυλάει
σαν αίμα μολυσμένο
και κάθε που αυτό εισβάλλει
στη καρδιά μου
εκείνη σταματά ,
για να της δώσει χώρο
να μεγαλώσει
να με κατακλείσει
Απόψε η ερημιά
στάθηκε ανάμεσα
στ’ άστρα και στο φεγγάρι
για να σβήσει το φως τους
να μη βλέπω
να χάσω το δρόμο μου
και μέσα στα σεντόνια μου
τα νοτισμένα από πόθους ατελεύτητους
να κυλιστώ
Απόψε η ερημιά
τρύπωσε στου μυαλού μου
τις γωνιές
σβήνοντας οριστικά
όνειρα χρωματιστά
αφήνοντας μονάχα
το μαύρο
Απόψε η ερημιά
έγινε φίλη μου καλή
και μαζί της τις νύχτες ξαγρυπνάω
περιδιαβαίνοντας
σε μονοπάτια δύσβατα
και χρόνους αλλοτινούς
κρατώντας ασφόδελους και πανσέδες
πίνοντας λίγο αψέντι
που και που
μήπως το χρόνο γυρίσω πίσω
μήπως το τέλος αλλάξω
μήπως την ερημιά μου αρνηθώ …
