"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

11 Απρ 2008

Το κόκκινο ταγιέρ


Δεν θέλω να καταλήξω σαν εκείνη
Όχι δεν θέλω
Εκείνη χώθηκε στο κόκκινο ταγιέρ της
την τύφλωσε το χρώμα
και γελά πια με δόντια κλόουν
Με πιάνει οργή πολλές φορές
και στριμώχνω τα χέρια
στο μαύρο μπουκάλι
που είσαι κρυμμένος
Προσπαθώντας να σε βγάλω
Μα εκεί εσύ χωμένος
σαν ακρίδα σε γωνιά
Σαν εκείνες που πάντα έτρεμες...
*
Δε θέλω να βρεθώ στη θέση εκείνης
που με χέρια τρεμάμενα
και ματωμένα
αρμέγει τις αναμνήσεις
απ το μυαλό σου
Θυμάσαι πόσες φορές
έκλαψες στην αγκαλιά μου
και πόσες μετά με δάγκωνες
στη κόχη σου τώρα
στριμωγμένος
τρως τις σάρκες σου
αφού δεν έχεις
με τι άλλο να τραφείς…
*
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ-ΚΛΕΙΩ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

3 σχόλια:

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ είπε...

Καλησπέρα Κλειώ μου, τι κάνεις; Πέρασα για μια βόλτα. Τι ωραίες εικόνες είναι αυτές ; Από πού τις ξεσηκώνεις;

Maria R. είπε...

Θανατηφόρες
των δυο Ν

...:):):)
good afternoon
my dark ladies

:):):)

jacki είπε...

Όμορφο κόκκινο κείμενο. Κι ας είναι βαμμένο με αίμα.
Καλησπέρα.