"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

23 Ιαν 2008

Όταν η ποίηση γίνεται ζωή...

Με πόση λίγη αθανασία γράφεται ένα αθάνατο ποίημα। Τάδε έφη ο αγαπημένος μου ποιητής Τάσος Λειβαδίτης . Κι αλήθεια είναι. Όλοι είμαστε θνητοί μπροστά στην διάρκεια των γραπτών λόγων. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι μα και άλλοι πολιτισμοί εξίσου αξιόλογοι έγραφαν ακόμα και σε μαρμάρινες πλάκες , σε βράχους . Έργα που έμειναν αθάνατα μέσα στο χρόνο. Ομήρου Ιλιάδα Οδύσσεια, Ξενοφώντας Θουκυδίδης Αισχύλος Σοφοκλής Ευριπίδης εκατοντάδες χιλιάδες συγγραφείς και ποιητές μέσα στις χιλιετίες της ύπαρξης του ανθρώπου . Αλλοι λιγότερο γνωστοί κι άλλοι διάσημοι. Όλοι όμως είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Με τον τρόπο τους ήταν λίγο πολύ ποιητές . Η ζωή τους ήταν πιο όμορφη και έκανε και των άλλων ανθρώπων τη ζωή πιο όμορφη. Η τέχνη εξημερώνει τα ήθη και δυστυχώς στις μέρες μας τα ήθη περνούν κρίση. Η διαφθορά έχει φτάσει στο απώτερο σημείο της και καθώς φαίνεται γι αυτό λίγο πολύ είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Έχουμε πάψει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί το κράτος. Από την άλλη μεριά το κράτος δε σέβεται το πολίτη δημιουργώντας έτσι το φαύλο κύκλο της διαφθοράς. Όσο κι αν γράφουν οι ποιητές οι άνθρωποι έχοντας αποστρέψει το βλέμμα τους από τη τέχνη, είτε αυτή λέγεται ποίηση, είτε ζωγραφική, είτε λογοτεχνία είτε οποιαδήποτε μορφή έχει , στέρησαν από τη ψυχή τους την ομορφιά. Ασχημοι έχουμε γίνει όλοι μας εσωτερικά κι εξωτερικά κι αυτή η ασχήμια μας οδηγεί. Έχει γίνει δέρμα στο δέρμα μας και αρτηρία που κάνει το αίμα να κυκλοφορεί στις φλέβες μας. Εδώ ακριβώς σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε ο Τάσος Λειβαδίτης όταν έλεγε «μη κοιμάσαι είναι επικίνδυνο μη ξυπνάς θα μετανιώσεις» Αλλοτε πάλι σκέφτομαι πως ίσως αν οι άνθρωποι διάβαζαν περισσότερο αν ασχολούνταν με τη τέχνη της ζωής τα πράγματα και οι κοινωνίες μας να ήταν διαφορετικές. Πραγματικά κάτι τέτοιες μέρες δε ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο . Ψάχνοντας βαθιά μέσα μου και σκαλίζοντας παλιά μου ποιήματα βρήκα ένα που περιγράφει ακριβώς αυτό που αισθάνομαι. Πόσο μόνοι είναι οι άνθρωποι κι ακόμα περισσότερο πόσο μόνοι αισθάνονται οι ποιητές όταν μιλούν για την αλήθεια . Σας το παραθέτω λοιπόν με την ευχή αλλά και με την ελπίδα να βάλουμε όλοι μας ένα λιθαράκι για να ομορφύνουμε τη ζωή μας γιατί όπως είπε και η καλή μου φίλη η Ελληνίδα , στης οποίας τη πρόσκληση ανταποκρίνομαι σήμερα ,η ζωή είναι τέχνη και η τέχνη είναι ζωή.


Αν είσαι ποιητής τρελός
και μέσα στο όνειρο θέλεις μόνιμα να ζεις
αν τις νύχτες οι λέξεις
απ τα χείλη σου δραπετεύουν
σκύψε βαθιά μες τη ψυχή σου
εκεί θα βρεις τη δύναμη
που οδηγεί τα βήματα σου
Δες μέσα στο όνειρο
κι άγγιξε την αλήθεια σου .
Ότι μέσα στη ψυχή σου κρύβεις
δώσε του τώρα εσύ ζωή
και φώτισε το δρόμο σου ,
έννοιες και λέξεις μοναδικές θ' ανακαλύψεις
Κι αν είσαι άνθρωπος απλός
και θες το πόνο ή τη χαρά να τραγουδήσεις
άκου το τραγούδι του αηδονιού.
Εκείνο τώρα οδηγεί τις νύχτες σου
και σκάβει τα όνειρά σου
νερό της γης να βρει ,
να πιεις να ξεδιψάσεις.
Μέσα στη τρέλα εσύ ω ποιητή
διαβαίνεις σε δρόμους σκοτεινούς
κι ήχους γεμίζεις τη κάμαρά σου
αφουγκράζεσαι τον αναστεναγμό του τοίχου
που μια νύχτα ακούμπησες απογοητευμένος
κι έκλαψες πάνω του για τα χαμένα όνειρά σου
Κι εσύ άνθρωπε κτήμα σου έκανες το καημό
και μ αυτόν τώρα πορεύεσαι μονάχος
στους άδειους δρόμους της πόλης σου.
Τ' αηδόνι σώπασε μες το κλουβί
άλλο δε μπορεί να κελαηδά φυλακισμένο
κι όταν συναντήσεις το τρελό το ποιητή
ζητάς από κείνον για σένα να κελαηδήσει
και για σένα μέσα στο κλουβί να μπει.
Σαν το τραγούδι του ηχήσει μες τη πόλη
άναρθρες κραυγές νομίζουν πως όλοι βγάζει
και σαν τρελός που είναι
σ' άσυλο τον κλείνουν
και παύει πια να κελαηδεί
παύει πια να γράφει
για κείνα που μπόρεσε
και για κείνα που δε τόλμησε
για κείνα που ονειρεύτηκε
και για κείνα που αφόρισε
για κείνα που αγάπησε
και για κείνα που μίσησε
κι έτσι τρελός μέσα στη τρέλα του
την έμπνευση καλεί ,
χέρι βοηθείας να του δώσει,
μα μόνο με ζουρλομανδύα έρχονται
οι νοσοκόμοι και τον ντύνουν
κι ας φωνάζει αυτός με άναρθρες κραυγές
κι ας ικετεύει την αλήθεια πίσω να του δώσουν
ανίκανος πια τα χέρια του ν' απλώσει
έτσι δεμένος που 'ναι
έρχεται εκείνη ταπεινά και μπροστά του γονατίζει
αρχίζει τότε ο τρελός στίχους ν απαγγέλει
και μέσα στη τρέλα και στη απόγνωση
αλήθειες μεγάλες τους φωνάζει
και δεν αντέχουν οι άνθρωποι
την αλήθεια του ν' ακούνε
τον σκοτώσανε πια το τρελό το ποιητή
και τους στίχους του άλλο δε προφέρει
μα το αηδόνι, που στο κλουβί δε κελαηδά ,
τις νύχτες με τη γλυκιά φωνή του,
από κλαρί σε κλαρί
θα πεταρίζει
την ιστορία του τρελού του ποιητή
θα διαλαλεί
στη γη θα την φωνάξει
να μάθουν την αλήθεια οι άνθρωποι
κι αν ίσως οι άνθρωποι ξανατρομάξουν
και θελήσουν τ' αηδόνι να σκοτώσουν
εκείνο πρόθυμα τη θέση του τρελού του ποιητή
θα πάρει
γιατί η αλήθεια πάντα θα πονάει
και πάντα θα ακούγεται
κι αηδόνια πολλά ακόμα θα υπάρξουν
και πολλοί ακόμα ποιητές
ολόγυρα να τη φωνάξουν .

14 σχόλια:

Η σκέψη της καρδιάς είπε...

Κλειώ μου πολύ όμορφος
ο λόγος σου σήμερα...
πολλές δόσεις αλήθειας...

φιλιά καλή μου!!!

Κλειώ Νικολάου είπε...

Απλα ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα της φίλης μου της ελληνίδας τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.
Φιλιά πολλά

Xρήστος Τσελέντης είπε...

Καλημέρα Κλειώ.
'Αν είσαι ποιητής τρελός
και μέσα στο όνειρο θέλεις μόνιμα να ζεις...'
Τι όμορφα λόγια.
Να είσαι καλά και καλή συνέχεια!

ellinida είπε...

Ναι ναι ναι ναι. Κλειώ μου γάργαρο νερό!
φιλιά

Μαρία Νικολάου είπε...

Kαλημερα Κλειώ μου. Μια αγκαλιά ποιηση για σενα

Κλειώ Νικολάου είπε...

Χρήστο σ ευχαριστώ για το πέρασμά σου από το μπλοκ μου. Να έχεις μια όμορφη μέρα

Κλειώ Νικολάου είπε...

Ελληνίδα μου να είσαι καλά. Φιλιά.

Κλειώ Νικολάου είπε...

Να σαι καλά Μαράκι μου. Μια αγκαλιά ποίηση για όλους τους ανθρώπους Φιλιά πολλά

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Kαλή μου Κλειώ! Ευχάριστη διαπίστωση το πέρασμά σου από το "Καφενείο". Να σε βλέπουμε συχνότερα να τα λές και με τους άλλους θαμώνες. Τώρα, το κείμενό σου είναι μια ζεστή φωλιά καημού και αλήθειας, που προετοιμάζει τον επισκέπτη για το ποίημα. Ποίημα που υπενθυμίζει σ' όσους έχουν συνηθίσει στην ασχήμια, το νόημα της ομορφιάς και της αντίστασης σ' ότι ασχημαίνει τη ζωή μας.

akb8862 είπε...

Moυ άρεσε το μπλογκ σου & χάρηκα επίσης που ανακάλυψα πως ζούμε & στην ίδια πόλη! Δεν το ξερα.
Το ποίημα σου με άγγιξε πολύ,όπως & το κείμενο σου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.
Θα ξαναπεράσω! Να σαι ΟΚ!

Κλειώ Νικολάου είπε...

Αγαπητέ μου Φαίδωνα σ ευχαριστώ για το σχόλιό σου και με χαρά θα γίνω θαμώνας του "Καφενείου".
Να έχεις μια όμορφη μέρα.

Κλειώ Νικολάου είπε...

Αγαπητέ Άλεξ σ ευχαριστώ για το πέρασμά σου απ το μπλοκ μου. Με χαρά θα σε υποδέχομαι κάθε φορά στα μέρη μου.
Να έχεις μια όμορφη μέρα

kanella16 είπε...

Κλειώ χαίρομαι για την ανταπόκριση στον ενωτικό χαρακτήρα της ποιησης/λογοτεχνίας. Τα λόγια σου ρέουν γάργαρα μέσα μας.

Κλειώ Νικολάου είπε...

Ευγενία μου με τιμά η παρουσία σου καθώς και τα καλά σου λόγια . Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα .