"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

8 Οκτ 2010

Βροχερό απόγευμα













Δεν έμεινε τίποτα

από κείνο το βροχερό απόγευμα,

μονάχα ένα ξεθυμασμένο φιλί στα χείλη ,

το κενό της απουσίας σου στη ψυχή,

ένα διάφανο βλέμμα στα μάτια

μια σταγόνα βροχής στο μάγουλο

κι ένα φύλλο στο στήθος.

Ύστερα γύρισα πλευρό κι ονειρεύτηκα

δυο σώματα σε ένα,

δυο ψυχές σε μία

μια ζωή παράλληλη

κι ένα γλυκό μεθύσι

να γεμίζει το χάος μου .

Ονειρεύτηκα

τη ζωή που δεν έζησα,

τη ζωή που δε θα ζήσω

κι έζησα μια ολόκληρη ζωή

σ εκείνο το τελευταίο περίπατο

πλάι στο ποτάμι…

1 σχόλιο:

asamon είπε...

οπως συνηθως, πολυ καλο,μια αναπαρασταση συναισθηματων που συγκινει...