"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

29 Φεβ 2008

Άνθρωποι-απάνθρωποι


άνθρωποι, απάνθρωποι
σέρνονται αποκαμωμένοι
ψάχνοντας με το πυροφάνι
να βρουν μια στάλα ελπίδα
και ορκίζονται
στο φως του φεγγαριού
πως δεν έφταιξαν
μα οι συγκυρίες ήταν αυτές
που τους φόρεσαν
το πέπλο της αδιαφορίας
κι εσύ άνθρωπε
που κάνεις πως δεν ακούς ,
που κάνεις πως δε βλέπεις
άρχοντας είσαι του πόνου
και μόνο μ αυτόν
πλάι- πλάι περπατάς
σκοντάφτοντας κάθε τόσο
πάνω στο πτώματα
που έσπειρε στη γη η απανθρωπιά σου
*
Εμπνευσμένο από μια εγγραφή
της " Ηλιαχτίδας¨

10 σχόλια:

Ανασα του Βορρα είπε...

΄Αρχοντα του πόνου
Τυφλός κουφός αδιάφορος
Βαδίζεις σε σοκάκια σκοτεινά
Ακούς τον ήχο του φόβου σου;

Κανείς δε θα σε καταλάβει κι απόψε
Τα λόγια μου βράχια κοφτερά
Τυχερός που δεν άκούς
Με κοιτάζεις μα δε με βλέπεις....

Δημήτρης Δικαίος είπε...

μαζί κι ο πόνος..
πως θα μπορούσε άλλωστε
να λείπει η παιδεία;

Κλειώ μου
καλό βράδυ

Λάκης Θλιμμένος είπε...

Ανοξείδωτα τα πρόσωπα σας θα 'ναι
ή δάκρυα δεν αφήκατε ποτέ σας
Ανθρωπάκια μικρά κάποιας φύσης
για να μην βγείτε εσείς χαμένοι
για τον χαμό μου βρίσκετε λύσεις


Καλό ξημέρωμα Κλειώ μου

Μαρία Νικολάου είπε...

Aνθρωποι απάνθρωποι..
Ετσι ειναι..
Και να ξερες ποσο καλα κρυβονται και ποσο ομορφα λογια σου λενε..
Και συ γατζωνεσαι πανω τους χωρις να ξερεις τι κρυβουν απο πισω..
Ειναι αραγε καλυτερα ή μηπως ετσι γινεσαι ερμαιο τους..;
Ποιος ξερει.. μπορει να φταινε κι εκεινοι που τα ματια σου κρατουν κλειστα για να μη σε πληγωσουν..

Ομορφες σκεψεις .
Χαιρομαι που σου εδωσα αυτην την εμπνευση μεσα απο τις δικες μου λεξεις.
Καλημερα και καλο ΣΚ Κλειώ μου

Κλειώ Νικολάου είπε...

Αγαπημένη μου φίλη , σ ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιό σου . Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα

Κλειώ Νικολάου είπε...

Δημήτρη μου φιλιά πολλά και την αγάπη μου

Κλειώ Νικολάου είπε...

Λάκη μου συνυπογράφω . Φιλιά πολλά καλέ μου φίλε

Κλειώ Νικολάου είπε...

Μαρία μου την αγάπη μου για μια υπέροχη εβδομάδα

ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ είπε...

Υπάρχουν κάτι βότσαλα που είναι άνθρωποι.
Παρατημένοι από κάποιο φορτηγό,
σε γη ξένη, δίχως ήχους κυμάτων.
Υπάρχουν κάποια δέντρα
που γίνανε φράχτες. Έτσι απλά,
όπως θα μπορούσανε να γίνουνε χαρτί.
Υπάρχουν πολλά τα πως και τα γιατί,
μα πόνος κοινός τα πυρπολεί όλα.
Η ξαστοχιά τον ουρανό έγειρε.
Τώρα στο πλάι της γης γλιστρά,
σαν φέρετρο στον τάφο.
Και μόνο ένα λεπτό νήμα τον βαστά.
Μια κόκκινη τρυπημένη φλέβα
που τεντώνεται μόνη όσο μπορεί
να νικήσει τον βέβαιο θάνατο.
Εσείς, κύριε, το παιδάκι σας,
πήρατε σήμερα την δόση του ονείρου;

kyriaz είπε...

απίστευτη σύμπτωση...δυο μέρες πριν από τη δικη σας ανάρτηση είχα ανεβάσει αυτό:

http://kyriaz.blogspot.com/2008/02/blog-post_27.html#links

Με τίτλο..."Άνθρωποι".

Καλή σας μέρα!