"Τις έκαψα τις αυταπάτες μου.
Μόνο ένα δάκρυ ξέφυγε, εις μνήμην της στιγμής.
Ό,τι έμεινε, ένα ίχνος στα χείλη για χαμόγελο
κι ένα απανθρακωμένο ρόδο"

21 Αυγ 2009

Χέρια που προδίδουν

Τα ρολόγια δείχνουν πάντα την ίδια ώρα
«μαζί»
κι η ζωή μου εγκλωβίστηκε
σ’ ένα μόνο σφιχταγκάλιασμα
και ο πόνος στο στήθος «φυλακή»

Μισώ τ’ αραγμένα πλοία
μισώ τα καρνάγια
και τα σαπισμένα ξύλα
Μου θυμίζουν χέρια που προδίδουν
βλέμματα θλιμμένα
και δακρυσμένους Αύγουστους
Παίρνω λοιπόν
εκείνο το ξεχασμένο χαμόγελο της νύχτας,
φοράω στο λαιμό μου ένα φουλάρι
από σκισμένα φτερά,
καταπίνω ένα κόμπο ομίχλης
και μαζεύω πληγές
και πνιγμένους πόθους
ίσαμε το ξημέρωμα

9 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Kαταπινω ενα κομπο ομιχλης...

Ο,τι ωραιοτερο εχω διαβασει Λια.
Συγχαρητηρια

mauveair είπε...

Κι όσο κανείς μένει εγκλωβισμένος, τόσο πονάει και μετράει μόνο πληγές.
Χρειάζεται καινούρια φτερά, πέταγμα στον αγέρα...

and33 είπε...

Τα ρολόγια κτυπάνε πότε δακρυσμένους Αύγουστους πότε χαμογελαστούς, πότε ομιχλη και πότε φως, πότε δάκρυ και πότε χαμόγελο. Μέχρι να κτυπήσουν αιωνιότητα.

Ρένα είπε...

Και ο πόνος στο στήθος φυλακη. Πόσο αληθινό καθημερινό βίωμα, ειδικά αυτό τον καμένο Αύγουστο.

Ρένα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ρένα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Τάκης Τσαντήλας είπε...

"Τώρα μαζί μας αφουγκράσου
τις σταγόνες της βροχής
και προχώρα.
Απ΄ τον δικό σου βωμό της ταπείνωσης,
απ΄ τον δικό σου Ναό της υπερηφάνειας
κανένας μας δεν πρόκειται να λείψει.."

Καλημέρα Λία μου και καλή εβδομάδα..
Αγγίσματα όμορφα πάντα οι στίχοι σου..

μωβ είπε...

κι εγώ μισώ Λία μου "τα αραγμένα πλοία
και τα σαπισμένα ξύλα..."
και τα μουλιασμένα χέρια των ναυαγών που δεν ξέρουν πια πώς ...να πνιγούν...

πολύ δυνατές αυτές σου οι λέξεις...
την καλησπέρα μου

Lombardic είπε...

Τα χειροτερα είναι τα λόγια τα ψεύτικα
τα Λόγια που Υπόσχονται
τα λόγια που πιστεύεις
Τα λόγια που σε παγιδεύουν
τα λόγια που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους...
.. όταν εσύ τα έχεις πιστέψει ήδη