Αυταπάτες

Χρόνος ληγμένος

2012-01-22T09:01:00.000+02:00

Έρχεσαι πάντα αναπάντεχα,

ανάμνηση

τις ώρες που η ζωή ξεψυχάει

τις ώρες που η ζωή παραμονεύει.

Κι όμως πάλι θα σε αναβάλλω,

θα σε ματαιώσω,

θα σε απομακρύνω,

καμιά φορά

θα σε ανακυκλώσω κιόλας.

Χρόνος ληγμένος.

Ανάμνηση μπολιασμένη

μ’ ένα μόνο φιλί

καταμεσήμερο Οκτώβρη.

Πλάσε με

2012-01-14T19:22:00.002+02:00

Πλάσε με.

Πηλός είμαι.

Υγρός, γκρίζος, άμορφος.

Τα χέρια σου περιμένω

να πάρω μορφή,

την ανάσα σου

να ζωντανέψω,

το αίμα σου

χρώμα ν’ αποκτήσω.

Πλάσε με.

Χώμα και νερό είμαι,

που περιμένει

να ενσαρκωθεί

μέσα από σένα,

με σένα, για σένα.

Πλάσε με ξανά και ξανά,

για να μεταμορφωθώ,

να γίνω κάτι άλλο από πηλός,

να γίνω έρωτας.

Επτά γυναίκες

2012-01-08T23:57:00.000+02:00

Ερχόταν κάθε τόσο το κοράκι

κρατώντας

πότε κομμάτια σάρκας

στο ράμφος του

και πότε φιδοτόμαρα.

Με κομμάτια μοναξιάς

με τάιζε στο στόμα,

ώσπου γέννησα επτά γυναίκες,

πεινασμένες ,

ρακένδυτες,

εξαθλιωμένες.

Συνωστίζονται εντός μου,

συνουσιάζονται ξεδιάντροπα,

ασελγούν,

εκπορνεύονται

δολοφονούν.

Ύστερα αποκαμωμένες

από την ολονύχτια ακολασία

κατασπαράσσουν η μια την άλλη

λύκαινες λυσσασμένες,

Μαινάδες,

για να ξαναγεννηθούν

την αυγή και να επαναλάβουν

την ίδια διαδρομή θανάτου.

Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε

2011-11-25T18:08:00.000+02:00

Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε,

Ν’ ακούσω μονάχα θέλω

τους χτύπους της καρδιάς

κι εκείνο το τικ

που κάνει τη καρωτίδα

να εκρήγνυται σε κάθε άγγιγμα

Θέλω ν’ ακούσω μονάχα βαριές ανάσες

κάθε που η συνουσία γίνεται

βίαια αχόρταγη

κάθε που το φιλί απαιτεί

ένα ακόμα

κάθε που το χάδι διεκδικεί

ένα ακόμα.

Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε .

Θέλω μονάχα να χαϊδέψω

με τα μάτια το φεγγάρι

κι ύστερα να ‘ρθω ν’ αποθέσω

όλο του τ’ ασήμι πάνω στο στέρνο σου,

να μαζέψω τ’ αλάτι από τη θάλασσα

και ν αλείψω τα χείλη μου

για να ‘ναι κάθε φιλί αρμύρα

Κι εσύ… Εσύ να ξεδιψάς

μονάχα σαν βρίσκεσαι εντός μου.

Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε…

Μ΄ακούς;

2011-11-12T20:25:00.000+02:00

«Θα τη πολεμήσω τη μοναξιά.»

Μ’ ακούς ;

«Με τα όπλα της Άρτεμης,

με τη σοφία της Αθηνάς,

με το λευκό νυφικό της Οφηλίας.»

«Θα την κυνηγήσω.»

Μ’ ακούς ;

Στα νερά της Στυγός θα τη πνίξω.

Μα είναι άτρωτη η γαμημένη

σ όλα μου τα όπλα.

Σ’ εκείνο το σ αγαπώ

που ακόμα μένει επτασφράγιστο στα χείλη,

στην απουσία

που γίνεται θηλιά

και στις λέξεις

που στοιχειώνουν το χαρτί.

Στην ηχώ από τις κραυγές

στ’ αυτιά,

στις αστραπές μνήμης παλιάς

στα μάτια

και σ’ ένα όνειρο τατουάζ

στη πλάτη…

Άλφα

2011-10-27T16:52:00.000+03:00

Σ ένα Α συρρικνώθηκε η ζωή μου.

Στο Αγαπώ ,

στην Απουσία,

στο Α στερητικό.

Ακόμα και τ’ όνομά μου

ένα Α που το Αρνήθηκα

πεισματικά από παιδί.

Αρκούμαι.

Αρνιέμαι.

Απορρίπτω,

Απορρίπτομαι.

Ρήματα σε παθητική

ή ενεργητική φωνή

που απελπιστικά

Aπερημώνουν το εντός μου.

Αλάτι...

2011-10-25T22:58:00.000+03:00

-κουράστηκαν τα μάτια να συγκρατούν τα δάκρυα

-μη κλαις κάποτε θα έρθουν τα πουλιά να ξεδιψάσουν

-μα τα δάκρυα έχουν αλάτι και τ αλάτι μένει ,σκουριάζει τη ψυχή όπως σκούριασαν τα χέρια να τα συγκρατώ, να τα φυλάω νερό αμίλητο

-αλάτι - δίψα - ζωή......

- σκουριά...ερήμωση... θάνατος

-αλάτι - όνειρο που μένει κρεμασμένο στον κόρφο ...

-δίψα - ένα ποτάμι παγωμένο στο κέντρο του ήλιου...

-ζωή - κρατώ ακόμα την ψυχή ενωμένη με το σώμα......μ' ακούς;

-αλάτι...φιλί ματωμένο κι ένας κόμπος στο λαιμό

-αλάτι...βλέμμα διψασμένο που άρμεγε τη μορφή σου καθώς χανόσουν

-κόμπος ομίχλης κι ένα λευκό μαντήλι σύμβολο μνήμης , λήθης

- αλάτι....έλα

- αλάτι .... έγινα... είμαι... ήρθα

-αλάτι... νιώθω......

- αλάτι …ξέρω....

-αλάτι...απόσταγμα της ψυχής μου...

-αλάτι - σε περίμενα..

- αλάτι έλιωσα κι έγινα θάλασσα...

- αλάτι - θα αρμενίσω πάνω σου

- αλάτι σκουριά μεσοπέλαγα...

- αλάτι - θα ανασύρω το ναυάγιο από τα σπλάχνα σου κι όταν σ αποζητήσω πάλι τα μεσάνυχτα...

-αλάτι μ έκαψες

- αλάτι και μέλι μαζί........

- μέλι από τη κερήθρα της ψυχής μου κι αλάτι από τα χείλη

- μη μου τα φέρεις στις χούφτες σου μονάχα ... μπορεί να μπω στο πειρασμό να τα γευτώ να εθιστώ να υποκύψω

- φίλα με τώρα

- φίλα με αργά σαν μαγνήτης, σα να έλκονται τα κύτταρα, σαν πόλοι αντίθετοι να πάλλονται τα χείλη

- εκεί στις άκρες των χειλιών....εκεί

- κίνηση ανεπαίσθητη φιλιού...

- το νιώθεις; σχεδόν ψιθυρισμένο σ αγαπώ σχεδόν

-Νιώθω; Δε νιώθω. Όλα τα σκότωσε τ αλάτι.

- ήταν τόσο παράξενα όμορφο

- όνειρο ήταν ... κράτα το...

- στον κόρφο μου θα το κρατώ για να έχω κάτι να προσμένω την αυγή,να έχω μια ελπίδα να ονειρεύομαι, ένα κόσμο να προσμένω..

- μια ζωή σε περίμενα ... ακόμα περιμένω...θα ρθεις;

- θέλεις;

- πάντα το ήθελα δε το ένιωσες

- στ' αλήθεια, όχι

-τότε δε μ αγάπησες μ άφησες να γίνω θάλασσα, να γίνω αλάτι

-.....μη μου θυμώνεις…

- θυμώνει ποτέ η θάλασσα;

- πολλές φορές

- για λίγο μόνο για μια στιγμή όσο κρατάει ένα φιλί στ ακροχείλι

- αλάτι....έλα

- αλάτι .... έγινα... είμαι... ήρθα

Ρίζα...

2011-09-29T21:08:00.000+03:00

Ρίζα στο κύτταρό σου,

ξερό κλαδί

και στάχυ ώριμο,

ζώο πληγωμένο

αλυχτά μέσα στη νύχτα.

Άγγιγμα του φουστανιού

και μια κίνηση ανεπαίσθητη

τόσο όσο ν’ αφήνει ακάλυπτους

τους ώμους, το στήθος.

Θηλάζεις

πόθους αχόρταγα καταμεσήμερο.

Κάποτε θα ερμηνεύσεις

το όστρακο που κρύβω στη παλάμη,

θ’ ανοίξεις τα δάχτυλα,

θα τα μετρήσεις και

θα τα βρεις σωστά.

Τόσο σε περίμενα,

τόσο έκανα

ν’ αφανίσω τα σημάδια,

να ενώσω τα νήματα

να πλέξω φως.

Τόσους χειμώνες άντεξα

να φυλακίζω τα όνειρά μου

κι ύστερα να πετάω τα κλειδιά.

Μα πάντα με οδηγούσαν

εκεί που δεν έπρεπε να πάω…

Το περβάζι του χειλιού

2011-09-19T19:41:00.000+03:00

Φύκι κρεμάστηκε

στο περβάζι του χειλιού

και οι δυο λαβωμένες μνήμες

γίνονται λιοπύρι.

Άσφαλτος δεν υπάρχει

για να κάψει

μονάχα τους καθρέφτες λιώνει

να μη φαίνονται τα είδωλα,

να μη φαίνεται η σκουριά στα μάτια.

Ύστερα παίρνεις το κουπί

-ένα μονάχα-

και χτυπάς τη θάλασσα,

να ξυπνήσουν τα ναυάγια

κι οι πνιγμένοι

κι οι ζωντανοί

που άθελά τους βυθίστηκαν.

Κι εκεί με το φύκι κρεμασμένο

φυσάς πνοή ανέμου

στο κοχύλι,

μα μη λησμονήσεις

να στύψεις απ’ τη πέτρα το λιοπύρι,

να το πιεις,

να δώσεις και σε μένα

και στους νεκρούς

και στους ζωντανούς που άθελά τους

βυθίστηκαν και στα ναυάγια.

Μόνο έτσι θα καούν τα όνειρα

και τα φιλιά τα ξεχασμένα

και τα παρθένα χάδια

Έτσι θα ξερνούν φωτιά

κι οστά από στάχτες

οι περασμένοι έρωτες.

Και μη ξεχάσεις σαν ξημερώσει

να ξεριζώσεις τα φύκια από το στήθος

να τα κρεμάσεις στο περβάζι του χειλιού

και στο σφαλισμένο βλέφαρο

αλλιώς τα μάγια θα λυθούν

κι οι περασμένοι έρωτες

θα γίνουν θάλασσα…

Αλυσοδεμένες κραυγές

2011-09-08T19:50:00.000+03:00

Δε λέει να κοπάσει

τούτος ο άνεμος,

παρασέρνει όλο το αλάτι

και γδέρνει τους τοίχους,

σπρώχνει όλα τα κύματα

στο βράχο μου ,

σ εκείνο το βράχο,

που χρόνια τώρα

έχω καρφώσει τα πόδια μου.

Πότε-πότε σηκώνω τη φούστα μου

αφήνοντας να φανεί ο ορίζοντας,

μήπως και δελεάσω

τον αχθοφόρο του λιμανιού

για να μου επιστρέψει

τις αλυσοδεμένες μου κραυγές

από τη προβλήτα.

Άλλοτε πάλι γονατίζω

και μαζεύω όσα βότσαλα μπορώ

για να τον πετροβολήσω.

Κατάκοπη τελικά τον αφήνω

να με υποτάξει ,

να εισχωρήσει παντού

να με αλώσει

κι ας ξέρω ότι αυτός φταίει

που δε έπιασε πάλι λιμάνι το καράβι…

Ξεχασμένες σαγιονάρες

2011-09-03T08:20:00.000+03:00

Θάλασσα γεννήθηκα θυμάσαι;

Κι εσύ από φόβο με πετροβολούσες
κάθε που φούσκωνα περήφανα
και γινόμουν κύμα.
Θάλασσα γεννήθηκα
και φορτώθηκα
με τις επιθυμίες και τα όνειρα
των καραβοτσακισμένων.
-«Δεν έχω άλλα ναυάγια,
δεν υπάρχουν άλλοι
που να θέλουν να σωθούν»,
φώναξα
Υποτάχθηκαν.
Κούμπωσαν τα κουμπιά
απ το παλτό τους,
σήκωσαν το γιακά
και χρέωσαν τη σάρκα τους
με ακόμα μια πευκοβελόνα.
Τύλιξαν σφιχτά
το πλεγμένο από φύκια κασκόλ
θηλιά πια στο λαιμό.
Δε μπόρεσαν να κρεμαστούν
απ’ τα αλμυρίκια,
δεν έμειναν λεύτερα κλαριά.
Ήταν γεμάτα
από χαμένους οργασμούς,
κι αποτυχημένες συνουσίες
γεμάτα από φρούδες ελπίδες
και μολυσμένα όνειρα.
Κι εκεί στη ρίζα πάντα
ένα ζευγάρι σαγιονάρες
ξεχασμένες απ το καλοκαίρι…

Ο γυρισμός, γυρισμό δεν έχει

2011-08-30T08:31:00.001+03:00

Εκεί τη πρωτοείδαν.

Σα μαρμαρωμένο άγαλμα,

απαραίτητο ντεκόρ

στην ενάλια σύνθεση,

ανθισμένο γεράνι πλάι στη θάλασσα

δίπλα στις ομπρέλες της παραλίας,

κάτω από το αλμυρίκι.

Στο μπράτσο χαραγμένη

είχε μια θάλασσα,

στα τσίνορα κρέμονταν δυο όστρακα,

στα χείλη είχε δυο ψάρια

και στα μαλλιά της φύκια .

Ερχόταν απ’ το πουθενά

και στο πουθενά χανόταν.

Πλάσμα παράξενο,

αλλόκοτο, αμίλητο.

Την αυγή ερχόταν και καρφωνόταν

πάντα στο ίδιο σημείο,

σα να πρόσμενε κάτι, κάποιον.

Το δειλινό χανόταν

κάθε που ήλιος βυθιζόταν.

Κάποτε παρέδωσε τις ενοχές της

στα πυρακτωμένα κύματα

και ψιθύρισε στον αέρα:

Ο γυρισμός, γυρισμό δεν έχει

και χάθηκε…

Δυο φτερά από έρωτα

2011-08-23T22:44:00.000+03:00

Περιφέρομαι σώμα άυλο

στις πτυχές των σεντονιών,

γίνομαι μυρωδιά κι ιδρώτας,

κλέφτρα κίσσα τρυπώνω

μόνο για να κλέψω

δυο φτερά από έρωτα

που έχεις κατάσαρκα κρυμμένα.

Αφήνομαι χρόνος σταματημένος

τη στιγμή

που η νύχτα γδέρνει τους τοίχους

στο «αχ» της προσμονής.

Σου είπα πως σε προσμένω;

Σου είπα πως οι νύχτες

δεν είναι πια σεμνές

και πως τα αστέρια έγιναν

ξεδιάντροπα προκλητικά;

Δε ντύνομαι πια τη μοναξιά του μαύρου,

μα φοράω κόκκινα.

Βάφω τα χείλη κόκκινα.

Είναι το χρώμα που πότισες

τα κύτταρά μου τη νύχτα,

το χρώμα που έβαψες το σώμα μου

σαν ξάπλωσες πλάι μου.

Το κράτησα το κόκκινο.

Μου ταιριάζει το κόκκινο.

Μέσα από το κόκκινο

γίνομαι ζωή,

μήτρα,

έρωτας.

Αναλφαβητισμός

2011-08-22T00:11:00.000+03:00

Πάει καιρός
που δε μπορώ
να γράψω
ούτε ένα ποίημα,
να ενώσω τα γράμματα,
να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά
να φτιάξω προτάσεις.
Λες και
ξαφνικά ο αναλφαβητισμός
μου χτύπησε τη πόρτα,
λες και
ξέχασα όλα τα γράμματα,
έσβησαν από
τη μνήμη
ορισμοί και σημασίες.
οι εικόνες
από το «Λόλα να ένα μήλο»
ξεθώριασαν,
ο συλλαβισμός έγινε έννοια άγνωστη,
ακόμα κι
αυτή μου η άρθρωση
κατακρεουργήθηκε
Δε ξέρω
ούτε πως , ούτε γιατί.
Ίσως το χάος
καταβρόχθισε
τα πάντα
ακόμα κι αυτή μου
την ικανότητα να μιλώ….

Στάχτες

2011-07-03T08:23:00.002+03:00

Ήρθε χθες ο καπνοδοχοκαθαριστής

και μου χτύπησε τη πόρτα.

-Μα δεν έχω καπνοδόχο να καθαρίσεις.

-Κι όμως κοίτα γύρω σου.

Είναι γεμάτο στάχτες.

Τούτες ήρθα να καθαρίσω.

Κοίταξα τριγύρω.

-Μα αυτές είναι οι στάχτες μου

Είναι οι δικές μου στάχτες

απ’ ό,τι έκαιγα τόσα χρόνια

λίγο-λίγο για να ζεσταθώ.

Είναι ό,τι απανθράκωνα,

για να φωτίσω το σκοτεινό

δωμάτιο της Σταχτοπούτας.

Δίχως νόημα

2011-06-29T22:15:00.001+03:00

«Στο στόμα μου σαπίζει το φιλί σου»

είπε η Χιονάτη.

Δε ξέρω πως, ούτε γιατί.

Μπορεί να είναι εκείνο

το καταραμένο μήλο

που μου έδωσε η μάνα

να δαγκώσω

σαν ήμουνα μικρή

ή το ζαχαρένιο σπίτι

του Χάνς και της Γκρέτελ,

που έτρωγα λίγο-λίγο.

Δε κατάλαβα ποτέ

πως ξεψύχησαν

τα παραμύθια μες στη χούφτα μου,

δε κατάλαβα ακόμα-ακόμα

πως ο πρίγκιπας

μεταμορφώθηκε σε βάτραχο

κι εσύ ψάχνεις για νόημα

σε πράγματα δίχως νόημα

φορώντας ακόμα το γάντζο

του Κάπταιν Χουκ στο χέρι.

Μεγάλωσα

2011-06-10T22:14:00.002+03:00

Του είπα πως θα βγω πάλι.

Θα βάλω το στενό μου τζιν

και τη μπλούζα που αγόρασα

πριν λίγες μέρες

και θα πάω να τους ακούσω,

θα χαμογελάσω,

θα μιλήσω δυνατά

-τόσο όσο να ακουστώ-

θα προσποιηθώ ,

θα πλήξω.

Ύστερα

θα πάρω το δρόμο της επιστροφής

-το πιο μακρινό-

και θα οδηγήσω

με το τσιγάρο στο ένα χέρι

και το άλλο στο τιμόνι.

Η επιστροφή

δεν έχει κανένα νόημα πια.

Μεγάλωσα.

Απεταξάμην

2011-06-09T07:03:00.000+03:00

Μάταια προσπάθησα να προσπεράσω

την αμαρτωλή μου φύση,

όλα τα όχι και τα μη

τις αδυναμίες και τα πάθη

τα πρέπει και τα θέλω

που εντός μου

μπεκροπίνουν

σ’ εκείνο το χαμαιτυπείο

που συχνάζω από παιδί.

Έτσι, άλλαξα φουστάνι,

έβαψα τα μαλλιά μου κόκκινα,

φόρεσα μαύρα γυαλιά,

για να είμαι αγνώριστη

σε γνώριμους παλιούς,

μα εκείνοι πάντα με ακολουθούσαν,

πάντα μ αναγνώριζαν

ανάμεσα στο πλήθος.

Προσπάθησα την αμαρτωλή μου φύση

ν’ αποτάξω

μα κατέληξα να φωνάζω

απεταξάμην

στο φανοστάτη

που καίει ολονυχτίς,

και στους παλιούς μου γνώριμους

και σε σας

φωνάζω

Απεταξάμην…

( Κατάλαβα στο τέλος

πως ακόμα και τον ίδιο μου το εαυτό

ήθελα να αποτάξω

μα στο τέλος κατάφερα

να προσθέσω

ένα ακόμα αγκάθι στο πετσί μου)

Ζωή δια αντιπροσώπου

2011-05-18T20:55:00.000+03:00

Με μονόπρακτα θλιβερά

και ατάκες ξεχασμένες,

με αυλαίες κλειστές

και προβολείς σβησμένους,

με ρόλους δεύτερους

και υποβολείς άχρηστους,

με κοστούμια φθαρμένα

και σανίδια σαπισμένα

έμαθε να ζει.

Κάποιοι το αποκάλεσαν

ζωή δια αντιπροσώπου.

Αθόρυβα

2011-05-08T21:07:00.000+03:00

Έφυγε όπως ήρθε.

Με το βλέμμα καρφωμένο

στο αστερισμό του Κενταύρου.

Δεν ήξερε τι αναζητούσε,

τον εαυτό του ή όσα έχασε.

Γεύτηκε απαγορευμένους καρπούς,

ασπάστηκε θρησκείες ξένες,

αρπάχτηκε από εφήμερες μέρες

και σκουριασμένα δειλινά,

θυσίασε και θυσιάστηκε,

παρέδωσε και παραδόθηκε,

υπέταξε και υποτάχτηκε

κι ύστερα χάθηκε έτσι απλά,

όπως ήρθε:

Αθόρυβα.

Ξύλινη κούκλα

2011-05-07T23:42:00.001+03:00

Θυμάμαι να σκάβω με τα νύχια μου

το χώμα να τη θάψω.

Στο τέλος απογοητεύθηκα .

Τη παράτησα στην άκρη ενός βούρκου.

Το λευκό της φουστάνι μισοσκισμένο,

τα σοσόνια της βρώμικα,

η ξύλινη κούκλα της αγκαλιά.

Πιπιλούσε μετά μανίας

τον αντίχειρά της.

Μα δε τη λυπήθηκα.

Δε την αναζήτησα.

Τέσσερα χάικου για το Πάσχα

2011-04-19T22:04:00.001+03:00

Εσταυρωμένος

χαράζει τη πορεία

Αναμάρτητος

Με το αίμα Του

κόκκινες παπαρούνες

βάφει εις μνήμη

Απ' τα πάθη Του

προσδοκώ Ανάσταση

ψυχής γαλήνη

Πάσχα Ελλήνων

φιλί αγάπης δίνω

οσμή άνοιξης

Πίνακας του δικού μας Δομίνικου Θεοτοκόπουλου

Στο ταξί

2011-04-18T08:36:00.000+03:00

Είπα στο ταξιτζή

να πάει

από τη πιο μακρινή διαδρομή.

Στο δρόμο,

παρακαλούσα

να μας πιάσουν

όλα τα φανάρια κόκκινα,

να πέσουμε πάνω σε μποτιλιάρισμα,

να έχουν κλείσει οι δρόμοι

από κάποια πορεία,

να βρεθεί έστω

κάποιο εμπόδιο

να μας καθυστερήσει.

Δε βιαζόμουν

να φτάσω στο προορισμό μου,

γιατί ότι μισούσα,

ότι αγαπούσα

ήταν εκεί

και με περίμενε…

Να υπάρξω όπως εγώ ορίζω

2011-04-10T09:21:00.000+03:00

Ώρες μετράω κι αντοχές.

Αρπάζω το κουζινομάχαιρο

που τη κουζίνα μου διαφεντεύει,

το γρονθοκοπώ,

το συντρίβω , το εξαφανίζω.

Λες κι αυτό είναι η αιτία των δεινών μου,

αφού μου ματώνει τα χέρια

κάθε φορά ,

που καθαρίζω πατάτες

ή που κόβω λάχανο σαλάτα.

Θέλω να απαλλαγώ απ’ αυτό

κι από τα άπλυτα πιάτα,

που αλλεπάλληλα συσσωρεύονται

κι από τη μυρωδιά

του κρεμμυδιού στα μαλλιά μου.

Θέλω να γράψω ποιήματα,

στην άκρη της θάλασσας

κι ας πνιγούν μετά στ’ αλάτι.

Να γράψω για λέξεις

που κραυγάζουν,

για έρωτες

που γεννιούνται και πεθαίνουν

το δειλινό,

να ζωγραφίσω

εκείνο το πρώτο φιλί

δίχως να ντρέπομαι

που σου το έκλεψα,

να τραγουδήσω

όλα τα τραγούδια

που έχω γραμμένα στη παλιά κασέτα .

Να υπάρξω θέλω.

Αυτό μονάχα

μα όπως εγώ ορίζω.

Άνανθη άνοιξη

2011-03-30T21:56:00.000+03:00

Προσπάθησα σαν άνοιξη ν’ ανθίσω,

μα άφυλλα κλαδιά γεννάω,

ξεφυτρώνουν ανεξέλεγκτα

από τα μάτια, τα χείλη, τα χέρια.

Ένα κοράκι έρχεται κάθε τόσο

ντυμένο στα μαύρα

προμηνύοντας τον ερχομό σου,

μα πάντα ψεύδεται.

Εκεί, στη μέση του πουθενά,

ανάμεσα στην ερημιά και στη μοναξιά

ανάβω μικρά κεριά

σημάδι μιας άνανθης άνοιξης,

που μάταια

περιμένει τον καιρό της.

Το τέλος της διαδρομής

2011-03-18T06:09:00.000+02:00

Τα κλειδιά

πληγώνουν τις χούφτες

το τσιγάρο

καίει τα χείλη,

τα όνειρα

γκρεμίζονται

οι χτύποι της καρδιάς

στο κόκκινο,

η ψυχή

πάλι διψασμένη μένει.

Λένε πως αν κοιτάξεις πίσω

υπόσχεσαι,

έτσι προτίμησα ν’ αφήσω

τη σιωπή

να μπει ανάμεσά μας,

προτίμησα

να βαδίσω μόνη,

να μείνω μόνη.

Η διαδρομή έφτασε στο τέλος της!

Όλα όπως πρέπει

2011-03-15T08:04:00.000+02:00

Πάντα καρφωμένη

σ’ εκείνη τη πολυθρόνα

πλάι στο παράθυρο.

Σκέφτομαι:

τα κλειδιά πίσω από τη πόρτα

θα είναι αιτία,

αυτή η άθλια κουρτίνα.

Μπορεί να ξέχασε την οδό,

να έχασε τον αριθμό,

να μην έχει κάρτα να τηλεφωνήσει…

Ξέχασα το λόγο

αυτής μου της καθήλωσης.

Παραλυσία,

αστασία,

τρόμος…

Δε θυμάμαι

πότε ήταν να έρθει,

ούτε γιατί δε φάνηκε.

Το καλώδιο του τηλεφώνου κόπηκε,

οι κλειδαριές ασφαλίστηκαν,

τα παραθυρόφυλλα ερμητικά κλειστά.

Είσοδος αδιάβατη,

απροσπέλαστη,

απρόσιτη.

Όλα όπως πρέπει.

Πότε πέρασαν οι εποχές;

Σαν γλυκό του κουταλιού

2011-03-13T09:42:00.000+02:00

Αυτό της έλεγαν όλοι!

Πως ήταν γλυκιά,

σαν γλυκό του κουταλιού.

Δείτε πόσο ψηλά είναι τοποθετημένο!

Έπρεπε να μείνει ανέπαφο,

ανέγγιχτο, απρόσιτο!

Θαρρείς πως η μάνα θα σε μάλωνε,

αν έβαζες μέσα το μικρό σου δαχτυλάκι.

Θαρρείς πως φοβόταν,

ότι το γλυκό θα ζαχάρωνε

και δε θα το ήθελε κανείς.

Ήταν μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις.

Παγωμένη άνοιξη

2011-03-10T21:20:00.001+02:00

Επιζητώ τη παγωνιά του χειμώνα

τα γκρίζα σύννεφα,

τη βροχή

την αστραπή

που σαν μαχαίρι χαράσσει το κόκκινο παλτό

το χιόνι

που σκεπάζει τα μαλλιά

τη βροντή

που προσπαθεί να τρυπώσει εντός μου.

Αδυνατώ να μυρίσω τ’ άνθη

που σθεναρά φυτρώνουν

στην ακροθαλασσιά.

Ντύνομαι

βασίλισσα του χιονιού

με μικρά κομμάτια γυαλιού στα μάτια

με παγωμένα δάχτυλα

κρατώ τ’ ανοιξιάτικα όνειρα,

τρέφομαι με μικρές ελπίδες,

τις παγώνω!

Οι πεταλούδες μου βίαια πεθαίνουν,

θηράματα γίνονται

όλων των ανοσιουργημάτων σου.

Την άνοιξη δεν αντέχω!

Εμπόδια

2011-03-03T06:34:00.000+02:00

Παρουσίαση

2011-02-24T00:15:00.000+02:00

Κάποτε...

2011-02-19T22:35:00.003+02:00

Κάποτε πρέπει να περπατήσω

κι εγώ πάνω σε τούτη τη γη.

Όμως, τα πόδια έγιναν οχληρά,

παρασιτικά, ενοχλητικά ανυπάκουα,

μα στα δικά σας δεκανίκια

βασίζομαι να βαδίσω.

Να περιπλανηθώ στο κόσμο σας,

να πλανηθώ και να εξαπατήσω.

Εκούσια να σκάψω σε χώμα άνυδρο

και με τα νύχια να ξεδιψάσω.

Κάποτε πρέπει

να λησμονηθούν οι αλησμόνητοι

για να μάθουν τα πόδια

σε όρθια στάση να περπατούν.

Όταν έφυγες

2011-02-16T22:09:00.001+02:00

Την είδα να ξεμακραίνει

καθώς έστριβες το στενό.

Δε θα τη ξανάβλεπα ποτέ,

δε θα ερχόταν τις νύχτες

στο μαξιλάρι μου σαν μάνα

να μου χαϊδέψει τα μαλλιά,

να μου στεγνώσει τα δάκρυα,

να μου διώξει τους εφιάλτες,

να μου ξημερώσει μέρες ηλιόλουστες.

Την έχασα όταν έφυγες,

όταν μ’ άφησες…

Από τότε έχω να ζήσω…

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ

2011-02-12T21:51:00.001+02:00

Με χρώματα αγάπης,

θα χαρακώσω το μαύρο τ’ ουρανού,

ύστερα θα αφήσω τη φωνή μου

να σκαρφαλώσει

στο κρεβάτι του συναισθήματος σου.
Έτσι, θ’ αγγίξεις τη μέθη της αγάπης
πριν γίνει γεύση μοναξιάς...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ!

Ιωάννα Κικκίδου

Τις νύχτες, αγάπη μου,

θα κρατάω τις εύθραυστες ανάσες σου

με τα σπασμένα μου φτερά

κι η φωνή μου νανούρισμα γλυκό

σαν μάνας φίλημα.

Προστατευμένος να είσαι,

κι αλώβητος να προσπερνάς,

όσα μπορούν να σε πληγώσουν.

Δεν υπάρχει τίποτα, αγάπη μου,

που να μην έκανα για σένα

στο κόσμο αυτό, μα και στον άλλο...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ.

Λία Νικολαϊδη

Όνειρο ανέγγιχτο

2011-02-05T20:45:00.001+02:00

Σφράγισαν τα χείλη

μ’ εκείνο το φιλί,

που είχε τη γεύση των δακρύων.

Ύστερα έμειναν τα χείλη ορφανά

να σιγοψιθυρίζουν ερημιά

και να πεθαίνουν μισάνοιχτα…

Δεν ήταν τόσο το φιλί του

που λαχταρούσε.

Τη ματιά του αναζητούσε

για να τρυπώσει εντός της

και να μείνει εκεί,

να γίνει χτύπος της καρδιάς του

και αίμα στις φλέβες του

κύτταρο στο κορμί του

και όνειρο ανέγγιχτο.

Μα ναι, σκέφτηκε,

τα όνειρα δεν αγγίζονται,

δε ψεύδονται, δε πονάνε

μόνο θρέφουν

για να μπορεί

να αντέχει ο άνθρωπος,

για να μπορεί

να κάνει πως ζει.

Γκρι στο κόκκινο

2011-02-01T20:56:00.000+02:00

Τον είδε να ξεμακραίνει κι αναρωτήθηκε…

Πόσο γκρίζο, Θεέ μου,

κουβαλάει στις πλάτες του

και πόσο κόκκινο εκείνη στα στήθη της;

Άραγε είναι ταιριαστά

τα χρώματα όταν οι σκιές

γεμίζουν το φόντο

του μισό-κατεστραμμένου πίνακα

που πριν λίγες ώρες είχαν περιεργαστεί μαζί;

Πως εισχωρεί το γκρι στο κόκκινο,

χωρίς να το αλλοιώσει,

χωρίς να το αλλάξει;

Δε γίνεται μάτια μου.

Σαν μπερδευτούν τα χρώματα ,

αλλάζουν.

Βάφουν τα χέρια

με τις αποχρώσεις ενδείξεις

της αποδοχής, της παραδοχής

μα και της ενοχής.

Σαν ενωθούν,

οι ζωγραφιές παίρνουν ζωή,

χορεύουν, πάλλονται, ερωτεύονται,

παίζουν, πράττουν καθώς βούλονται.

Ο ζωγράφος απλά

υπακούει, υποτάσσεται ,

υποκύπτει

αποτυπώνοντας κάθε τόσο

τις αλλαγές μα και τις μεταλλάξεις

που προκαλούνται αμετάκλητα.

Ερωτικοί διάλογοι

2011-01-31T20:19:00.000+02:00

Μου είπες:

Κάνε πράξη όσα μαζί μου δε μπόρεσες.

Άρχισα τότε να γράφω ματωμένα ποιήματα

και να τ αναρτώ στις κενές σελίδες της ψυχής μου.

Ποτέ κανένα τυπογραφείο

δε δέχτηκε να τις τυπώσει,

ίσως γιατί χρειάζονταν

κομμάτια από τη σάρκα σου

κι αίμα από τις φλέβες μου.

( που να τα βρει κανείς αφού γίναμε παρελθόν )

Μου είπες:

Βάλε στη μουσική μου στίχους .

Μα όλες οι λέξεις μου ήταν χρωματιστές

πως αντέξουν τόσο μαύρες νότες.

Μου είπες:

Γίνε ατρίνα να πετάξουμε μαζί.

Μα μόλις τα κατάφερα,

σε λύκο μεταμορφώθηκες

χτυπημένος ίσως από μια πανάρχαια κατάρα .

Χίλια φεγγάρια πέρασαν

κι ακόμα χώρια μας κρατά η άτιμη .

Μου είπες:

Θέλω τα σημάδια μου ν αφήσω στο κορμί σου .

Δεν ήξερες πως κάθε νύχτα

το σώμα μου γεμίζει από αυτά

κι η ανατολή πάντα λαίμαργα τα καταπίνει

μαζί με το ψεύδος

των μεταμεσονύχτιων οργασμών ;

Σου είπα:

Ένα φιλί δεν αρκεί , θέλω μια θάλασσα να πνιγώ .

Κι εσύ μου χάρισες ωκεανούς

από εφήμερες στιγμές

και ξέρες από αέναες προσμονές .

( Ακόμα τα μάτια μου τσούζουν απ το αλάτι

κι η ψυχή μου καταβροχθίστηκε

από τα τέρατα που κατοικούν στο βυθό σου .)

Ο θάνατος του φιλιού

2011-01-21T06:38:00.000+02:00

Ποτέ δε πένθησα

ένα φιλί περισσότερο.

Ποτέ δε θρήνησα

ενα χάδι περισσότερο.

Ισως,γιατί,ήξερα,

πως όταν επέρχεται ο θάνατος

είναι αμετάκλητος!

Δεν υπάρχει πισωγύρισμα,

δεν υπάρχει επιστροφή

σε o,τι έχει φύγει...

Κι όταν ο χρόνος του πένθους παρέλθει

και οι μνήμες ξεθωριάσουν

η ψυχή ακόμα θα σ'αναζητά,

κι η καρδιά...

και μόνο στο άκουσμα του ονόματός σου,

ακόμα θα χτυπάει.

Νόθες στιγμές

2011-01-16T09:12:00.000+02:00

Κάπως έτσι

βιώνεις τις στιγμές:

αναμασώντας, μηρυκάζοντας

λες κι είναι το τελευταίο πράγμα

που θα κάνεις στη άχαρη ζωή σου.

Στάσου όμως!

Εσύ ακόμα

μετράς μια-μια τις ουλές,

μνημονεύεις ένα-ένα τα σημάδια.

Όχι! Δε στέκεσαι πια σε τίποτα.

Το τίποτα έγινε εσύ

κι εσύ ένα με το τίποτα.

Οι στιγμές έγιναν ανάμνηση,

οι αναμνήσεις ερημιά !

Έφυγα!

Έφυγες!

Σ’ άφησα!

Μ’ άφησες!

Σκέφτεσαι πως

τα δυο ρήματα δε ξέρουν

πως αλλιώς να κλίνονται,

μονάχα σε δυο πρόσωπα

στο εσύ και στο εγώ.

Δε ξέρουν πως αλλιώς να επιβιώνουν,

μονάχα μέσα από νόθες στιγμές

και διάττοντες παθογένειες.

Δε ξέρουν γιατί απλά

έμαθαν να συνυπάρχουν στο κενό.

Νυχτερινές προσδοκίες

2011-01-14T12:00:00.000+02:00

Θέριεψαν κι απόψε οι άνεμοι

φουρτούνιασε η θάλασσα της ψυχής μου

κι όσα κοχύλια είχα περίσσεμα

ξεβράστηκαν στην ακρογιαλιά σου.

Δεν ήταν τόσο το φιλί σου που προσδοκούσα,

μήτε εκείνο το ντροπαλό χάδι, το διστακτικό

που γλιστρούσε δειλά στους λαγόνες μου

μα εκείνη η ματιά η καθαρή,

η σχεδόν παραδομένη

που μίλαγε με χίλιες μιλιές,

που έλεγε χιλιάδες λέξεις

που έταζε , που ορκιζόταν

που χανόταν…

Μην απορείς λοιπόν

μήτε για το θέριεμα των ανέμων

μήτε για τις φουρτούνες

είναι που κάθε τόσο μες τη νύχτα

με ξυπνούν για να γευτώ

όσα η μέρα απαγορεύει…

Εξόριστα φεγγάρια

2011-01-09T07:45:00.000+02:00

Επέστρεψαν οι μέρες

που η σιωπή αλώνιζε.

Βλέπετε το παρόν παγίδες φτιάχνει

από ραγισμένα φιλιά και διλήμματα.

Ασελγεί

σε ότι τα όνειρα πλέκουν τις νύχτες

και συνωμοτεί

με τυφλή ορμή και αλώνει

όσα η χθεσινή νύχτα αποκάλυψε.

‘Έτσι εξορίστηκαν το φεγγάρια…

Με βαρβαρότητα.

Έτσι περίσσεψαν οι άγγελοι…

Με συνομωσία.

Έτσι πάντα χάνω ότι ονομάζω…

Ξαγρυπνώντας.

Ελεύθερη πτώση

2011-01-04T20:58:00.000+02:00

Ποτέ της δε φοβήθηκε.

Πάντα τολμούσε το ανέφικτο.

Πάντα ρίσκαρε.

Βάδιζε στην άκρη του γκρεμού,

κολυμπούσε σε επικίνδυνα νερά,

έπινε όσο περισσότερο αψέντι μπορούσε

κι επιδιδόταν μετά μανίας

σε ελεύθερες πτώσεις.

Άλλοτε έπεφτε από τα σύννεφα

αδιαφορώντας για το που θα προσγειωθεί,

κι άλλοτε έπεφτε στην αγκαλιά του

περιμένοντας μονάχα

δυο στιγμές.

Τη στιγμή

που θα έσβηνε τη δίψα της ψυχής της

στην αγκαλιά του

και τη στιγμή που τα χείλη του

θα τη πότιζαν με όλο του το πάθος.

Ακόμα κι όταν ένιωθε νικημένη

ήξερε πως η ελεύθερη πτώση

ήταν αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα .

Άλλωστε τι θα ήταν η ζωή της

χωρίς το ρίσκο, χωρίς την αδρεναλίνη

να κυλάει στις φλέβες της

και χωρίς το φιλί του να διεκδικεί

όσα χρόνια είχε φυλαγμένα.

Γι αυτή την ελεύθερη πτώση ζούσε

για τις στιγμές

που η ανατροπή ήταν αναπόφευκτη

ο δρόμος χωρίς επιστροφή

και το εκείνο το αναθεματισμένο αλεξίπτωτο

δεν έμελλε να ανοίξει ποτέ…

Δάκρυα υφάλμυρα

2010-12-26T15:28:00.001+02:00

Χριστούγεννα ήταν θαρρώ

που τρύπωσε για πρώτη φορά εντός της.

Μου είχε εξομολογηθεί

με μάτια δακρυσμένα

πως είχε τη μορφή

ενός πράσινου θλιβερού τέρατος

που της κατάτρωγε λίγο-λίγο τη σάρκα

κι ύστερα απαιτούσε ξεδιάντροπα

να το προσκυνάει.

Κι εκεί που έκλεινε τα βλέφαρα,

έχοντας περάσει ατέλειωτες ώρες αϋπνίας

ερχόταν να της θυμίσει

ξανά και ξανά

πως άλλα χέρια τυλίγονται τρυφερά στο λαιμό του

και πως δυο χείλη

πιο κόκκινα από τα δικά της

κλέβουν τις ανάσες του.

Όσο κι αν προσπαθούσε

ήταν αδύνατο να το εξορίσει

έτσι το άφησε να ρημάζει τις μέρες της,

να ρουφάει αχόρταγα τις σκέψεις της

να ξημερώνει νύχτες άυπνες

και να γεμίζει τους τοίχους γύρω της

με δάκρυα υφάλμυρα.

Ναι! Υφάλμυρα.

Η ζήλια είναι πάντα γλυκιά κι αλμυρή,

κι αφήνει μια πίκρα στα χείλη.

Αποτύπωμα στα χείλη

2010-12-16T07:52:00.001+02:00

Όσα πόθησα τα έχασα

στις απότομες στροφές των δρόμων,

έπεσαν από τις τσέπες μου

καθώς προσπαθούσα να σκαρφαλώσω

σ εκείνο το απόκρημνο μονοπάτι

για να σε φτάσω

Ότι πόθησα γκρεμίστηκε

ότι αγάπησα βυθίστηκε

Ότι φοβήθηκα το έζησα

μα και ότι αγάπησα με πρόδωσε.

Ότι στερήθηκα το αναζήτησα

ότι ονειρεύτηκα το κυνήγησα

Όλα όσα πόθησα είσαι εσύ

κι ας είσαι μόνο ένα όνειρο,

πάντα εδώ θα είσαι

και θα σημαδεύεις τα σεντόνια μου

με τη μυρωδιά σου,

θα είσαι το είδωλο

που θα βλέπω στο καθρέφτη μου

κάθε που θα κοιτάζομαι,

θα είσαι ακόμα στο κραγιόν

που φοράω στα χείλη

εκείνο το κόκκινο θυμάσαι;

Βλέπεις το αποτύπωμά σου

θα είναι πάντα στα χείλη μου…

Μαύρες μπότες

2010-12-09T08:11:00.000+02:00

Τα βράδια φορούσε μονάχα

ένα ζευγάρι μαύρες μπότες...

Έτσι έκλεβε στιγμές

και γινόταν χάδι πρωτόγνωρο στο κορμί του,

φιλί αναίσχυντο στα χείλη του

και πόθος ξεδιάντροπος.

Πως αλλιώς

θα μπορούσε να μεταμφιεστεί σε έρωτα

και να τρυπώσει εντός του.

Πως αλλιώς θα μπορούσε

να τριγυρνάει αγνώριστη στο σκοτάδι

να βρει την αγκαλιά του

πληρώνοντας όσο-όσο.

Ποτέ δεν υπολόγισε το κόστος

ποτέ δε σκέφτηκε το αντίτιμο.

Για εκείνον πάντα θα ντυνόταν έρωτας…

Ζωή στο περίπου

2010-12-04T19:28:00.001+02:00

Τίποτα δεν αγαπάς

μονάχα τους ανέμους

κι ας φέρνουν μπρος στα πόδια σου

πόθους πνιγμένους

και βλέμματα μαραμένα.

Όχι! Τίποτα δεν αγαπάς

μονάχα το χρόνο ανταγωνίζεσαι

και τις εποχές

που έρχονται και φεύγουν.

Αναμιγνύεις τις αναμνήσεις με τα θέλω

και ζεις κάπου ανάμεσα,

ζεις στο περίπου ή περίπου ζεις.

Κι εγώ; Που ήμουν εγώ;

Κι ας περπάτησα για σένα ξυπόλητη

στο ξαναμμένο βοριά

σημαδεύοντας τις αναμνήσεις

και καταπίνοντας

κάθε τόσο ένα κόμπο ομίχλης.

Κι ας κρατούσα κάθε τόσο

παραμάσχαλα τη θλίψη

μόνο και μόνο

για να την απομακρύνω

από τα μάτια σου.

Τότε ήταν που γέμισα ένα μαντήλι δάκρυα

και τ’ άφησα στο μαξιλάρι σου

να υγραίνει τα όνειρά σου.

Όχι για να ξεχάσεις

μα για να θυμηθείς πως είναι να ζεις.

Να μάθεις πως το περίπου δεν είναι ζωή,

πως το όνειρο υγραίνεται κάθε

που τα φιλιά βασανίζονται μακριά

από τα χείλη που ποθούν

και τα χάδια υποφέρουν όταν ξεμακραίνουν

από το καυτό κορμί της.

Για να θυμηθείς

και κάποτε να πάρεις το ρίσκο να ζήσεις.

Προσωπεία...

2010-11-25T21:32:00.000+02:00

Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη

με περίσσια προσοχή

προσπαθώντας να αποφασίσει.

Πήρε μια βαθιά ανάσα

κι άρχισε να ξεκολλάει

μια-μια τις μάσκες.

Πρώτη έβγαλε αυτή του ψεύδους,

ύστερα της υποκρισίας,

ακολούθησαν της θλίψης, της μοναξιάς,

του ανικανοποίητου, του φόβου.

Έπαψε να τις ονομάζει, να τις μετράει

να τις μνημονεύει να τις θυμάται.

Είχε ξεχάσει ότι όλα αυτά τα χρόνια

φόρτωνε το εντός της

με ψεύτικα προσωπεία και σαθρά χαμόγελα,

και μασκαρευόταν με ότι βρισκόταν

μπροστά της.

Άλλοτε φορούσε το ακριβό της

χαμόγελο και τα ζεστά της μάτια

σκορπώντας γύρω της απλόχερα

όσα χρόνια μάζευε

κι άλλοτε ντυνόταν femme fatal

απομυζώντας κάθε πιθανό της θύμα.

Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη

ακόμα μια φορά.

Τρόμαξε και τον έσπασε.

τότε ήταν που έπαψε

να χρησιμοποιεί καθρέφτες

όχι όμως και προσωπεία…

Κέρινα φτερά

2010-11-17T18:20:00.006+02:00

Δεν είναι που τον ουρανό
δε μπορώ ν’ αγγίξω
είναι που έχω κέρινα φτερά
και λιώνουν κάθε που ψηλά πετάω.
Είναι που φτιάχνω αετοφωλιές
σε γκρεμούς
κι άνεμοι τις καταστρέφουν.

Έτσι αποφάσισα
στη γη να καρφώσω τα πόδια μου
και να φυτέψω όνειρα ,
πολλά όνειρα , όλα μου τα όνειρα .

Βλέπετε, έχω ακόμα πολλά δάκρυα
να τα ποτίζω…

Με παρασέρνεις...

2010-11-13T08:11:00.003+02:00

Με παρασέρνεις...

Κι εκεί που πάμε έχω τα μάτια κλειστά.

Εκεί που πάμε το φως δε φτάνει,

μονάχα ένα άγγιγμα, ένα φιλί,

ένας όρκος ανεκπλήρωτος ,

ένα σιγοψιθυρισμένο "αχ" αρκούν.

Εκεί που πάμε

όλα μηδενίζονται κι όλα αλλάζουν.

το εμείς παίρνει τη θέση του εγώ,

τα σώματα ενώνονται

οι σκιές ερωτοτροπούν ξεδιάντροπα

ο χρόνος παγώνει,

τα φιλιά γδύνονται προκλητικά

μπρος στα χείλη

και τα χάδια απαιτούν

ως φόρο λίγη ακόμα σάρκα.

Εκεί που πάμε

μόνος δρόμος είναι έρωτας

μόνη κατάληξη η παράδοση…

Αδιέξοδο...

2010-11-08T08:10:00.003+02:00

Έτσι όπως περπατούσα

και χάζευα στις βιτρίνες

θυμήθηκα…

τα φεγγάρια

ν’ ανατέλλουν και να δύουν,

τους ήλιους να λάμπουν

χειμώνες και φθινόπωρα

να περνούν από μπροστά μου

τα λουλούδια ν’ ανθίζουν

και να μαραίνονται,

τους αναστεναγμούς να περιπλανώνται,

τα βλέμματα να ξεθωριάζουν ,

τα χάδια να παλιώνουν,

τα φιλιά να ξεθωριάζουν,

τους όρκους να αθετούνται .

Κι όμως μέσα από ρωγμές

και σπασμένους καθρέφτες

μέσα από βυθισμένα «αχ»

και εξαϋλωμένες ανάσες

από παλιές φωτογραφίες

και ξεχασμένα τραγούδια

έστριψα στο επόμενο στενό

στο επόμενο αδιέξοδο…

Λειψές ανάσες...

2010-11-06T07:13:00.002+02:00

Δε θυμάμαι

ποτέ να περπάτησα

σε ίσιο δρόμο.

Πάντα ανέβαινα ή κατέβαινα.

και πάντα στο δρόμο μου

συναντούσα τυφλά παιδιά

με ματωμένα χέρια

και γυναίκες που στα χέρια τους

κρατούσαν την ματωμένη μήτρα τους

κι άντρες που βάδιζαν στο ικρίωμα

φτύνοντας κάθε τόσο το

τις σάρκες των πεθαμένων τους

συντρόφων .

Τότε ήταν θαρρώ

που έπλεξα κοτσίδες

τα μαλλιά της μικρής Χιονάτης

κι όμως λίγο πιο κάτω τη βρήκα

κρεμασμένη κρατώντας στο χέρι της

ένα πράσινο μήλο

και λίγο αργότερα νομίζω

έπλυνα το φουστάνι της Σταχτοπούτας

μα δε κατάφερα να ξεπλύνω

το αίμα από το μαχαίρι

της κακιάς της μητριάς

που είχε φάει λαίμαργα

όλο το ζαχαρένιο σπιτάκι .

Ύστερα κάθισα

κάτω από μια φασκομηλιά

και μέτρησα τις ανάσες μου.

Βλέπετε…χρόνια τώρα

τις έβρισκα λειψές.

Δε θυμάμαι που τις έχασα,

που τις ξέχασα

ή που τις άφησα…

Θυμάμαι μόνο

πάντα ν’ ανεβαίνω

ή να κατεβαίνω

κρατώντας σφιχτά στο στήθος μου

τα πεθαμένα μου παιδιά.

Θυμάμαι...

2010-11-02T18:47:00.003+02:00

Θυμάμαι πάντα να επαναστατώ

και πάντα στο αίμα να πνίγονται

οι επαναστάσεις μου.

Θυμάμαι να προσπαθώ

να βγάλω από τα μάτια μου τ’ αγκάθια

μα αυτά μπήγονταν πιο βαθιά στο βλέμμα.

Θυμάμαι να τεμαχίζω τη καρδιά μου

σε χίλια δυο κομμάτια

για να θρέψω όσα γύρω μου γεννιούνται.

Κάποτε έπαψα να θυμάμαι

αφού κάθε θύμηση γινόταν πόνος …

Παρουσία- απουσία

2010-10-29T20:08:00.004+03:00

Ναι! Με μικρό παιδί μοιάζω τώρα.

Είναι το κουκλοθέατρο της ζωής μου,

θέατρο σκιών και μουσικό δρώμενο.

Ναι! Δε θέλω ακόμα να ξυπνήσω,

θέλω μέρος να γίνω του ονείρου

αλλά και του εφιάλτη.

Κι όμως , δε κατάλαβα πως έφτασα ως εδώ!

Σ’ είχα κλείσει προσεκτικά

σ’ ένα μικρό κουτί πλάι στο μαξιλάρι μου.

Πως κατάφερες να δραπετεύσεις

ακόμα απορώ.

Άρχισες να τυραννάς

την ύπαρξή μου ξανά και ξανά.

Άλλοτε ζωγραφίζεις ψεύτικα χαμόγελα

στους τοίχους ,

κι άλλοτε παίζεις με το βιολί σου

κόκκινα φιλιά

κι άλλοτε δίνεις

τη μια παράσταση μετά την άλλη.

Και να…

βρίσκομαι ξανά στην αγκαλιά σου

να βιώνω τις στιγμές αιμορραγώντας.

Σα μαριονέτα χορεύω

στους ρυθμούς του βιολιού σου

ξεστομίζοντας λέξεις πεθαμένες.

Οι σκιές μας στο μαγικό σεντόνι

φοβίζουν το σκοτάδι

και το δωμάτιο πλημμυρίζει

με όλα τα «αχ» του κόσμου.

Κι ύστερα…

Ύστερα αδειάζει το δωμάτιο

από τη παρουσία σου

και μένει το κρεβάτι αδειανό

να φωνάζει την απουσία σου…

Ένα ταξίδι που δεν άρχισε ποτέ...

2010-10-27T20:50:00.004+03:00

Ξύπνησα εκείνο το πρωινό

έβαλα το καφέ φουλάρι

που μου χάρισες στο λαιμό,

έφτιαξα τις βαλίτσες μου

κι ετοιμάστηκα για κείνο το ταξίδι

που λέγαμε .

Ο βαλίτσες μου στη πόρτα

φωνάζουν στάζοντας αγωνία

τα δάχτυλα παγωμένα

τα πόδια καρφωμένα στο πάτωμα

τα κλειδιά να σφαδάζουν στη κλειδαριά…

Μετέωρο το βήμα,

οι λέξεις κοντοστέκονται στο λάρυγγα

οι χτύποι της καρδιάς αναστέλλονται

και το φουλάρι θηλιά και με πνίγει .

Γιατί να μείνει στη μέση το ταξίδι;

Γιατί δεν ανοίγει η ρημάδα η πόρτα;

Γιατί τα πόδια δε κινούνται;

Πνίγηκα στις λέξεις

που δε τόλμησα ποτέ να ξεστομίσω.

Στ’ αλήθεια από δω που είμαι

δε θυμάμαι γιατί το ταξίδι

δεν άρχισε ποτέ…